Het is zonnig en windstil.
Ik dacht eens op een andere plek te gaan staan. Deze hoek van de kerktuin heb ik nog nooit gehad en ik begrijp nu waarom: het licht staat precies verkeerd hier, namelijk recht in mijn gezicht. Behalve als het herfst is, dan is de zon meer achter de kerk. Vandaar de lichte bladeren aan de rechterkant.

Je ziet hier de ingang van het Noorderkerkpad, één van de mooie, oude kerkepaden die Warffum rijk is. Het pad langs de huizen zelf is ook een kerkepad dat bij de kerk hoort. Het is een mooi pad met oude klinkertjes. Op dit moment ligt het vol met kastanjebladeren en oude kastanjes, heerlijk voor kinderen om doorheen te sloffen! Het huis in de verte staat langs de Hoofdstraat en dat is iets hoger op de terp, leuk dat je dat kunt zien.

De herfst is prachtig. Behalve dat de kleuren mooi zijn, worden de huizen zichtbaarder en dat is weer een andere uitdaging. Elke week is anders.

Maandag was ik naar Amersfoort en ik had me al verheugd op het schetsen in de trein. Vooral de verkleurende bomen vielen me op, dus heb ik bomen geschetst.

Hoe dat gaat? Pak de benodigde kleurpotloden in je hand: donkergeel, lichtgeel, roodbruin, donkergroen, paarsrood. (Die heb je natuurlijk altijd bij je……)
Zoek een gekleurde boom in de verte, kijk goed naar de kleurvlakken en krabbel uit je hoofd de kleurvlekken arcerend in de vorm van de boom. Bij een berk verticaal naar beneden, bij een populier warrig in een pluk bovenaan de boom. Dat is het. Voeg later takken en stam toe, en schets vanuit de kleur, van boven naar beneden. Gewoon een keer proberen, het is leuk om te doen als je het maar klein houdt: iets van 3 cm per boom.

Hoe verder weg de boom staat, hoe langer je hem ziet. Vooral in Denthe en Overijssel is dat best te doen. Dus ik heb hard gewerkt in de trein, en toen ik bij Ermelo de bossen langs de spoorlijn uitkwam scheen de zon en was de wereld één grote feestende kleurmassa. Met een blauwe lucht. Toen heb ik een kleurmassa geschetst om mijn blijdschap weer te geven.

En vandaag probeerde ik hetzelfde in de kerktuin, nog in de ban van eergisteren. Wat is die herfst toch geweldig! En helemaal als je somber wordt van al die mondkapjes in de trein.

Om een uur of vier, na een tweedaagse workshop Botanisch tekenen, ga ik nog even naar de kerktuin. We hebben twee dagen urenlang stil gewerkt aan twee takjes met besjes…alleen gepauzeerd voor lunch en koffie. Wat een luxe. Maar de besjes waren er dan ook naar: de vruchten van Clerodendrum (pindakaasboom) en Ampelopsis (porceleinbes). Je verzint het niet, die kleuren, en hoewel ik ze elk jaar weer zie blijven ze een uitdaging.

Bovendien heeft het twee dagen gehoosd van de regen, dus dit is het eerste droge moment. De stam van de kastanje glimt van de regen en lijkt wel zwart in plaats van grijsachtig. Dat doet me meteen denken aan Friese paarden. Zwart met blauw er doorheen, glanzend van het zweet.

Dus worden het de stammen. In een gelige, bruinige, donkergroenige sfeer van de bleke herfstzon door de veranderende kerktuin. Elke dag is mooi.

KOUD!!!!

En ik voel me niet lekker, dus dat zal met elkaar te maken hebben. Ik besluit dus een zo snel mogelijke schets te maken. Wat ik niet door heb, is dat een snellere schets meer kleur-informatie nodig heeft, want weet ik nog welke kleur de straat had? Nee. Welke kleur de muur van het huis op de hoek? Nee.

Is het belangrijk? Vandaag niet. Ik studeer nog een beetje op de vogels en snel weer naar binnen.

Ik heb weleens betere dagen gehad.

In tegenstelling tot mijn verwachtingen was het stralend herfstweer. Tenminste, rond tekentijd, en dat is aan het eind van de ochtend.

Prachtige blauwe lucht, dus ik liep een rondje om de kerk om te zien waar het licht het mooist op de bladeren scheen. Bladeren die overigens een beetje saai waren nog, niet groen en niet bruin, een beetje oninteressant. Al kijkend kwam ik aan de voorkant van de kerk bij de Torenweg, en zag dat de hele weg gebarricadeerd was door een geweldige gele ‘telescoopkraan’ van Vrieswijk (even opgezocht). Met die kraan tillen ze een zware container op om boven in de toren te vullen met steigermateriaal.

Ik begon meteen te tekenen, zittend op het trapje van de kerktuin. Toen ik de linkerbladzijde had gedaan, ben ik net zo lang omgelopen tot ik de bovenkant van de toren goed in zicht had, en niet tegen de zon in. De mannen boven op de steigers zwaaiden naar me en ik beduidde dat ik ze aan het tekenen was, maar dat hadden ze allang gezien. Gezellige boel daarboven.