Maand:

Het is koud, maar zonnig en de zon heeft een lichtgele kleur: napels geel. Waardoor alles er zacht en teer uitziet. Een typische najaarsdag.

Ik ben met de poes een rondje aan het lopen op zoek naar een mooi plekje. Poes zoekt natuurlijk niet mee, maar ze vindt het altijd leuk om mee uit wandelen te gaan. Al is het alleen maar om haar jachtgebied te vergroten. Ze huppelt al door de kerktuin op zoek naar interessante geurtjes, rent over de schelpenpaden en wordt meteen aangesproken door een tuinierende vrijwilliger. ‘Hé poes’.

Omdat de tuinploeg bezig is, blijf ik buiten de tuin en loop door. Dan valt mijn oog op het altijd prachtige huis aan het einde van het knikkerpad. Het staat precies in de zachte zon, waardoor het wit van de kozijnen enorm opvalt. En dat wit is nu dus zachtgeel. Toevallig is dat ook de kleur van de kerk, dus ik begin thuis met de hele bladzijde ‘napels geel’ te maken. Dat kan eigenlijk niet op dit dunne papier, maar het moet. Als ik lang genoeg wacht tot het echt kurkdroog is, kan ik er weer overheen tekenen. Dat zijn de echte uitdagingen van het schetsen op locatie: je kunt niet even ander papier halen, of een zacht potlood voor de mooi gegroefde stammen van de boom. Je moet het doen met wat je hebt. Fantastisch.

Het is koud. Dus ik zit binnen aan mijn fijne werktafel.

Vanmorgen heb ik een rondje door de kerktuin gelopen met Pluma. Die schrok eerst van een grote vrachtwagen en zat te wachten op de hoek tot ik terug kwam. Toen ik haar riep, kwam ze alsnog en huppelde als een blij hondje naast me door de tuin. De schat.

Onderweg heb ik een heleboel stelen van de vleugelnoot geraapt. Dat zijn de lange middenstelen van de geveerde bladeren. Het totale geveerde blad kan wel 50 centimeter lang worden, dat is dus zo lang als mijn arm! De kleinere blaadjes vallen eerst af en dan, na de eerste nachtvorst, vallen ook die lange stelen af. Het pad onder de grote boom ligt er nu mee bezaaid. En dan kan ik het niet laten om de meest dikke stelen te rapen. Geen idee wat ik er mee moet.

Maar in mijn atelier heb ik er een rood touwtje om gebonden en wordt het zo maar een alternatieve bos bloemen.

Het is koud, nat en winderig. En omdat ik toch op de trein moet wachten, maak ik meteen maar mijn schetsdagboek van deze week.

Ik teken aan het einde van het perron onder de grote kastanje. Daar heb je uitzicht op een schattig wit huisje dat ‘Spanje’ heet. Het heeft witte muren en een rood dak. En van die leuke raampjes. Ik heb het al heel vaak getekend, snel, aandachtig, slordig en netjes; het is altijd een leuk plaatje.

De hoge populier erachter staat een eindje verderop langs het spoor, en is een markeringspunt als je Warffum uit de verte ziet. Verder staan er een paar hoge essen. Dat zijn geen vrolijke bomen in deze tijd van het jaar, want de zaden hangen altijd zo droevig in bosjes aan de inmiddels kale boom. Essen zijn prachtig als ze in de Vogezen staan, heel oud, en begroeid met allerlei mooie korstmossen. Ik vind ze hier in Nederland zelden mooi. Dan staan er een ook nog een paar kleine kromme fruitboompjes voor het huisje. En op de voorgrond natuurlijk altijd even een stuk van de kastanje tekenen, zodat je kunt zien welk jaargetijde het is. Druppels aan de kale takken, nou dan weet je het wel.

Binnen. Niet omdat het regent, maar omdat ik deze wonderschone blaadjes wil tekenen.

Het zijn de blaadjes van de witte abeel, Populus alba, die hier op het Hogeland overal langs de wegen staat. Een hoge boom met een lange stam, die vaak in drieën splitst. Bovenop staat een grote losse kruin van ronde blaadjes. De bovenkant van de blaadjes is in de zomer mosgroen en de onderkant wit. Dat is een mooi gezicht als de wind door de bomen speelt. Bovendien hoor je dan een geritsel dat me aan een branding doet denken. Het zijn vrij harde blaadjes (die je dus niet mooi kunt drogen, want ze worden zwart).

In de herfst verkleurt de boom naar een warm okergeel en dat blijft niet lang zo, want de boom is vrij snel kaal. Maar soms, en dat is dit jaar, verschijnen er roodgekleurde toppen in de kruin. Dit jaar is er heel veel rood, waarschijnlijk omdat het een warme zomer is geweest. En bij sommige bomen kun je blijven rapen, ik kan het niet laten: ik stap van de fiets en begin met de mooiste. Ja, welke is dat? Het rood is zo intens en zo aantrekkelijk, dat ik met stapels blaadjes thuiskom. Als ik die in een dicht en vochtig plastic doosje bewaar blijven ze dagen goed. Zodat ik ze rustig kan tekenen.