Maand:

De zon schijnt en ik heb zin in wit. Dus ik fiets naar Breede waar ik de zon in mijn rug heb op het witte kerkje.

Ik zet mijn fiets tegen een hek om een klein weitje in te lopen. Daar is het droog, dus dat zou kunnen. Ik vind een mooi plekje in de zon naast een linde met rode worteluitlopers, dus ik ga terug om mijn spullen te halen. Het is een klein schapenweitje in een punt tussen twee parallelle wegen in. Het eerste huis op de hoek heeft een grote Groninger vlag hangen en ik hoor constant tropische vogeltjes in een volière. Dat is wel vervreemdend moet ik zeggen. Intussen zijn er al veel scholieren langsgekomen. Een groepje jongens zegt gedag en één jongen komt speciaal terug (‘ik ga het gewoon vragen’ zegt ie) om te vragen wat ik aan het doen ben. ‘En doet u dat de hele dag? En wat doet u dan thuis?’

Van het kerkje zelf is nauwelijks iets te zien door de bomen, maar het huis ernaast heeft een prachtig pannendak met witte daklijsten in de zon. De schaduw van de zon staat op de zijmuren en die teken ik met blauw. Omdat het prima weer is kan ik heel langzaam werken, stukje voor stukje, en hoef ik me niet te bekommeren om de tijd. Ik heb een heerlijke middag tot het opeens heel koud wordt om een uur of half vier. Ik raffel de pastorie een beetje af en zie dan de horizon in de verte mooi vorstig kleuren. Dus dat ga ik nog even vastleggen. IJskoud kom ik thuis in een warm atelier, zo heerlijk. Net als vroeger na een middag in de sneeuw.

Het is zooo koud, nat en akelig, dat ik besluit binnen te blijven. Het gele stoeltje buiten, en dan maar gewoon schetsen wat ik zie. Het is niet anders.

Het is niet koud, maar er staat een kil windje. De lucht is zwaar bewolkt met hier en daar een gaatje.

Ik zit te tekenen langs de ventweg van de weg naar Usquert, de Wadwerderweg. Eén van mijn lievelingswegen met prachtige boerderijen, landhuizen en bomen. De plek is erg druk omdat de afslag naar de Milieustraat hier is. De auto’s rijden af en aan, en aan de ventweg fietsen bosjes scholieren naar huis. Ze kijken om. Een enkele boer op een trekker toetert hard om me te laten schrikken en ik zwaai terug. En toch is dìt de plek waar ik wil tekenen, omdat de laan met abelen hier begint. Abelen zijn geweldige bomen met een mooie vertakte stam, een rijzig silhouet en ogen op de stam die Egyptisch lijken. Ik zal het wel vaker geschreven hebben, maar ik blijf er enthousiast over.

Ik begin met de voorste boom. Dan is het nog zwaar bewolkt en kil, en dat is te zien. Langzamerhand trekt de lucht een beetje open en tijdens de spaarzame zonnestralen lichten de laatste bladkleuren op. Dat gebruik ik meteen met mijn kleurpotloden. En zo komt er ook tijdverloop in één enkele tekening. Het gaat om de ervaring: de auto’s, de mensen, de vogels, de geluiden, mijn harde werken en het heerlijke gevoel ergens alleen maar te zijn.

Het is 4 graden, maar volgens mijn telefoon is de gevoelstemperatuur 1 graad en dat geloof ik meteen. IJzig. Met zo’n lekker windje erbij. En een zwaarbewolkte lucht.

Dus ga ik op weg naar Breede, want getekend zal er worden. Ik hoop op een beschut plekje in het bos in de buurt van het mooie witte kerkje. Maar voor ik mijn eigen dorp uit ben, zie ik een paar mooie stammen tussen de bomen doorschemeren. Ergens tussen de school en het oude PTT gebouw. Het is zo’n vergeten bosje, wat kinderen maar al te goed kennen en waar ze elke dag spelen. Vroeger had iedereen zo’n bosje. Tenminste, ik weet niet beter. Ik zag de aanzet voor een hut, dus ik denk dat het hier ook het geval is.

Hoewel ik een plekje heb gevonden tussen een uitgegroeide heg en de zijmuur van het PTT gebouw verga ik van de kou. Zelfs met mijn heel dichte buitenjas, sjaal en nieuwe petje. En toch heb ik er een uur gezeten. Ik heb uitwasbaar aquarelpotloood gebruikt, dat leek me handig om snel resultaat te krijgen. En ik ben redelijk tevreden.

Zwaar bewolkt met een vrij stevige wind. Maar droog.

Vandaag wilde ik richting Bedum aan de Onderdendamsterweg zitten. Toen ik eindelijk een plekje had en mijn tas uitpakte zag ik dat ik het schetsboek vergeten was. Ongelooflijk suf zeg, en vervelend, want ik moest tegen de wind in naar huis en weer terug. Drie kwartier later zat ik er weer. Het was een heel gekke plek, vlak aan de weg en precies na een bocht. Precies in het zicht van iedereen die de bocht om komt, dus alle automobilisten steken hun hand op. ‘Moi’.

‘Lastig, al die bomen,’ dacht ik toen ik wilde beginnen. Dus ik ben begonnen met de rechterkant van het huisje, dat is het meest rustige punt van het landschap. Van daaruit heb ik grote kleurvlakken gemaakt met kleurpotlood. Veel geel, sienna, oker en lichtbruin, en hier en daar een beetje paars, ik weet ook niet waarom, maar ik zie het. Zoals je een schilderij opzet. Daarna heb ik pas met mijn zwarte balpen getekend. Het is een leuke en heel bruikbare methode voor ingewikkelde bosschages zoals dit, en ik vind de sfeer goed geslaagd.

Terwijl ik zat te tekenen ging opeens de zon schijnen en vlamde het okergeel alle kanten op. Zo mooi.