Maand:

In dit huis woont onze achterbuurvrouw. Tenminste, de Schoolstraat is een zijstraat van onze Hoofdstraat en haar tuin is zo lang dat al onze tuinen op haar tuin uitkomen, en ook onze tuin grenst bijna aan die van haar.

Mijn poes weet dat. Zij loopt binnendoor als we bij andere achterburen op bezoek gaan, en ze kent alle paadjes en geursporen van alle andere poezen uit de buurt en dat zijn er heel wat. Je zou bijna de neiging krijgen om haar ’s nachts te volgen met een geheime camera, zoals ik een keer heb gezien op een documentaire uit Londen.

De tuin is prachtig, zeker nu de rozen bloeien. De paarse bos is Rosa ‘Veilchenblau’, die ik nog nooit zo groot en gezond heb gezien. Ik heb meer gelet op de rozen dan op de schuur, want was het dak nou rood of niet? Geen idee, en excuus als het fout is.

En toen viel ik door de mand, want op 24 juni hingen deze vlaggetjes er nog niet. Morgen begint Op Roakeldais en het is nu 28 juni. En gisteren is het dorp versierd. Ik had dus een weekje gemist en nu pas ingehaald.

Elk jaar komen tientallen folkloristische dansgroepen naar Warffum. Ze logeren bij bewoners in het dorp en omgeving, en er zijn verschillende voorstellingen in een ooit speciaal gebouwde, enorme hal: de Roakeldaishal. De dansers komen dit jaar o.a. uit Kroatië, Oezbekistan, Nieuw Zeeland, Peru en Colombia. Enthousiaste jonge mensen die niet moe lijken te worden. En de prachtige kostuums vind ik erg inspirerend.

Deze hoek van de Schoolstraat en de Hoofdstraat, een aantal meters van ons huis, is een geliefde plek tijdens de parade. Alle groepen presenteren zich in een lange stoet en dansen op de hoek van de straat uitgebreid en langdurig. Ik wil dit jaar proberen weer schetsen te maken tijdens het dansen.

Het is nu al warm, en het is pas half 11. In het dorp is de start van de grote quilttentoonstelling, waar ik even geweest ben. Een prachtig evenement, dat hier toch zomaar plaatsvindt. Ik hoor Engels, Duits, Italiaans; het is overal gezellig.

Dan even op weg naar een mooi huisje. Ik vind een prachtplekje onder de grote suikeresdoorns aan de Oosterstraat, vlakbij het gezondheidscentrum. Aan de overkant van de vrij smalle weg is dit prachtpandje. Het is een beetje erg dichtbij, maar ik probeer het te verkleinen. Het huisje is onderdeel van het ‘Openluchtmuseum Het Hoogeland’, en wordt geloof ik gewoon bewoond.

Het allerleukste is het eindeloze witte houten hek langs de weg. Je kunt natuurlijk al die paaltjes tekenen en uitsparen, die neiging had ik in eerste instantie ook. Maar als ik mijn aquarelpenseel in een mooi groen kleurtje doop, kan ik ook verticale streepjes zetten. Tien keer sneller, en speelser, vind ik.