Dankzij internet kom je nog eens ergens. Op zoek naar een mooie sisal vloerbedekking voor onze tuinkamer kwamen we op internet uit in Genemuiden. Van oudsher bekend om zijn ‘Genemuider matten’, dus dat klopt wel. Genemuiden ligt dichtbij het veengebied rond Giethoorn waar veel biezen werden verbouwd voor het vlechten van matten. In Genemuiden is een heel aardig museum over deze oude technieken.

Ik was vorige week langs geweest om een groot stuk sisal te halen. In een hal met honderden rollen sisal keek ik mijn ogen uit. Een jongen op een heftruckje met een enorme paal aan de voorkant steekt de rollen zo uit de stapels vandaan. Het apparaat is voer voor scènes uit een James Bond film, maar dit terzijde. Gisteren gingen we terug omdat de maat van het stuk tapijt niet klopte.

Op weg naar Genemuiden dachten we een bezoekje te brengen aan Giethoorn. Ooit eens geweest toen we allebei nog kind waren, en daarna nooit meer. We reden langs het grote kanaal evenwijdig aan het dorp en keken in een van de toegangswegen van het dorp. Dat was meer dan genoeg. We hoeven er niet heen. We houden het bij de herinnering van vroeger. Dat lijkt ons veel beter. Genemuiden is een stuk rustiger.

Een van onze vrienden had een paar dagen geholpen met het schilderen van de nieuwe raamkozijnen in ons huis. Monumentengroen en ivoorwit, prachtig. We waren heel blij met deze hulp wat ons ook weer actiever maakte om het huis te onderhouden.

De laatste avond na het eten vroeg hij “Even een frisse neus halen bij het wad?” Het leek me niet echt het mooiste weer voor een adembenemende zonsondergang, maar het wad is eigenlijk altijd wel mooi. En bovendien was het wel een goed idee om de week zo af te sluiten.
Het is alleen een stukje rijden met de auto, want je kunt niet overal bij het wad komen. Met de fiets lukt het nog wel om ergens tussendoor te piepen of door een hekje te sluipen, maar auto’s willen ze kennelijk niet overal. En geef ze eens ongelijk. Mijn favoriete plek is de Lauwersweg, vlak bij Valom. Daar is een grote poel met vogels en een kijkhut van Natuurmonumenten. En het wad achter de dijk is wijds en prachtig. Je kunt er rechts het Duitse eiland Borkum zien.

Ik heb een heel snel schetsje gemaakt en pas de volgende dag ingekleurd. Helemaal links was een vaag streepje oranjegeel te zien, met daaronder het baken op het eiland Rottumeroog. Volgens mij was het allemaal wat donkerder, want de zon ging al bijna onder. Toen we door de Noordpolder reden op weg naar huis (wat ik altijd nog een bijzondere gedachte vind na een jaar…) zag ik de felrode gloed van de ondergaande zon. Alsof de zon nog even wilde melden dat-ie best spectaculair kon zijn.