Maand:

‘TE KOOP’, zegt het bord bij de voordeur, en je zou op slag verliefd worden op zo’n huis. En al helemaal op de plek: aan de haven met een vrij uitzicht op het water en op Villa Welgelegen. Vlakbij het station. Een moordplek.

Ik ben aan de overkant van het water gaan tekenen, want vlak aan de weg was veel te dichtbij. En nog is de schets veel te groot geworden voor mijn vakje, puur uit enthousiasme. Ik had trouwens niet van tevoren een vakje getekend, en dan gaat het helemaal verkeerd bij mij.

Maar mooi is het. Met weer zo’n zelfde rood dak. En jonge meerkoetjes in het water; ook met een rood dak.

Ik was zomaar een eindje aan het fietsen op zoek naar een huis om te tekenen. Langs de haven van Warffum. Opeens viel ik op het schitterende dak van dit huis. De zon scheen helder en de pannen glinsterden een beetje met een warme rode kleur. Natuurlijk is zo’n wit huis altijd prachtig.

De buurvrouw heeft het beddengoed buiten gehangen. Dat teken ik want het geeft aan wat een heerlijk weer het is. En ook zie je hierdoor dat de helling van de wierde hier begint, waardoor haar huis een stuk hoger staat.

Ik word aan alle kanten bespied als ik tegen het hek aan de overkant sta te leunen. ‘Zou het iemand van de gemeente zijn? Wat schrijft ze op?’, hoor ik ze denken. ‘O nee, het is die tekenares uit de Hoofdstraat, van die etalage’. Gelukkig kent het halve dorp me, dus ik hoef geen toestemming meer te vragen.