Maand:

‘Dat is hem,’ dacht ik toen ik deze passiebloem kocht. Hij kostte € 40,- en ik hem hem na enig aarzelen gekocht omdat ik dacht dat ik hem eindelijk gevonden had. Ik zoek namelijk al jaren naar een schitterende witte passiebloem die ik een paar jaar heb gehad en die massaal groeide in mijn wintertuin. Hij was zo vreselijk groot dat hij alles bedekte in die tuin, en ik liet het maar want de witte bloemen waren zo prachtig dat ik alles goed vond. Hij had bladeren van 30 centimeter doorsnede. Hij is doodgegaan door een beschadiging en ik heb hem nooit ergens teruggevonden bij de kwekers.

En ook dit is hem niet. Hij is weliswaar even groot en groeit even hard, maar het is de bleke vorm van de doodgewone soort caerulea. Mooi, maar niet spectaculair. En hij staat in z’n eentje in het ‘bos’ waar hij alle ruimte heeft. Jammer. Ik heb hem al verteld dat hij moet wijken voor de witte straks. Wat ie natuurlijk begreep.

Evengoed heb ik hem met veel liefde getekend en is de afbeelding veel groter geworden dan de echte bloem. Het was fijn om te doen. En de stelen hebben afgegeven op het papier, maar dat vind ik wel leuk.

Ik houd van bamboe. Maar in een Groningse tuin is er toch iets wat me tegenhoudt. En bovendien heb ik heel slechte ervaringen met bamboe, zelfs met die waarvan ze zeggen dat ie pollenvormend is. Brede pollen, maar dan ook heel brede pollen, bleek jaren later. Zo breed dat het geen pol meer is dus. Zodat je uiteindelijk toch je hele tuin vol hebt met bamboe.

Dan deze Chasmanthium. Een schatje, dat keurig op zijn plekje blijft. Er staat er een te wuiven bij mijn kleine trapje, en iedere keer als ik voorbij loop ruist ie door mijn beweging. Precies zoals een bamboe zou doen. Dat ruisen komt door de prachtige gifgroene bladeren die een klein beetje hard zijn, en natuurlijk door de nog hardere pluimen. Ik heb een aantal heel vreemde kleuren nodig gehad om de aartjes te kleuren, oranjegeel en paars bijvoorbeeld. En Indian Red. Het leuke aan deze aren is dat ze aan de zijkant echt hartstikke plat zijn, waardoor er een heel bijzonder perspectief ontstaat. Iedereen vraagt dan ook wat voor plant dit is.

Omdat ik zo gek ben op de plant heb ik op andere (strategische) plekken in de tuin ook exemplaren gezet. Ze komen alleen heel langzaam op gang. Het duurt jaren voor je zo’n ruisende bos hebt. Het is echt de moeite waard, want ik kijk elk jaar uit naar de pluimen. Het enige nadeel is alleen dat de plant met harde wind behoorlijk uit zijn voegen waait, dus ik heb er een groene plantenstandaard omheen gezet. Vastbinden was geen leuk gezicht, want de stengels moeten wel kunnen wapperen.

De pluimaren zijn ideaal om te gebruiken in bloemstukken, want ze blijven jaren goed. Ze worden alleen een beetje grijsbruin. En omdat ze niet uit elkaar vallen, gebruik ik ze ook om te drogen voor mijn herbarium van plantdelen. Dat is een speciale verzameling bloemblaadjes en andere mooie kleinigheden die gasten mogen gebruiken om in hun tekenboek te plakken.