Zeedijk, Polder Arkemheen, donderdag 30 juni 2016

polder arkemheen 30 juni 2016
Het is eigenlijk vlakbij. Je rijdt met de auto even over de snelweg richting Zwolle, afslag Nijkerk/Putten en dan de polder in. Vlak voor de brug links, alsmaar rechtuit, parkeren, stoeltje mee, dijkje over, hup. Ik weet precies waar ik moet zijn voor het kleine schelpenstrandje waar ik van de winter heb gezeten. Het is alleen een beetje vol gegroeid met van alles. Heel prachtig zijn de grote pollen mattenbies, gemengd met een enorm hoog gras met een pluim zo breed als mijn schetsboek.

Ik heb me voorbereid door boeken over natuurschetsboeken te herlezen. De meeste boeken over journaling zijn Amerikaans en omdat het daar als kunstvorm wordt beschouwd zijn er veel voorbeelden in te zien van bladindeling en verhouding tussen tekst en tekeningen. Een paar kunstenaars, bijvoorbeeld Gay Kraeger (die mijn werk mooi vindt) en Cathy Johnson, maken de mooiste bladzijden die ik uitgebreid bestudeerd heb. Wat doen zij met hun teksten, waar laten ze de datum, schrijven ze ter plekke of thuis? Sommigen schrijven door hun tekeningen heen, anderen maken kleine kaders.

Ik begin met een grote aquarel van het landschap. Daarna wachten dus tot het droog is. Dan allerlei elementen er overheen, maar van groot naar klein, dus eerst de habitat (groeiwijze) van de grassen, en dan de details. Bevalt me goed, zo’n middagje studeren. Vooral als er allerlei vogels om me heen vliegen en gekke geluiden maken.

Boomstronken, Xonrupt Longemer, Vogezen, Frankrijk, dinsdag 21 juni 2016

xonrupt longemer 21 juni 2016
Nog steeds in de Vogezen? Nee, ik werk thuis mijn boek nog een week lang bij met teksten en verbeteringen. Streepje hier, tekstje daar, heerlijk om te doen.

Vandaag was ik bezig met het beschrijven van deze boomstronken. Ze zijn blijven staan en helemaal begroeid geraakt met allerlei leuke mossen, varentjes en paddenstoelen. Allerlei soorten groen en allerlei vormen. Meestal staan ze in donkere bossen waar het licht te slecht is om te fotograferen, en dat bleek wel toen ik thuis mijn foto’s bekeek: allemaal mislukt. Ik was ervan overtuigd dat deze schets wel erg goed gelukt was. Totdat ik hem liet zien aan anderen. Ze zagen helemaal niet wat het was: ‘abstract’, ‘waterval’. Ai, er is dus iets mis mee, maar wat?

Tekenen gaat toch vooral over communicatie. In mijn geval dan. Ik wil geen emotie laten zien, maar het onderwerp zelf waarop ik val. Ik wil laten zien wat ik zo mooi vind, of waar ik enthousiast over ben. Als dat niet overkomt omdat het niet te ‘lezen’ is, schiet ik mijn doel voorbij. Ik denk dat ik dit soort boomstronken zo goed ken en altijd zo intensief heb bekeken, dat ik vergeet te tekenen waar het om gaat, namelijk juist de details. Welke mossen precies, en waar zijn de varentjes, en waar zijn de paddenstoelen? Dit is nou juist een onderwerp om heel gedetailleerd te tekenen, en juist niet te snel en abstract. Weten we dan ook weer.

Lac De Longemer, Vogezen, Frankrijk, dinsdag 14 juni 2016

lac de longemer 14 juni 2016
Na 16 jaar ben ik weer terug in de Vogezen. Mijn geliefde gebied waar we vroeger met het gezin jaren achtereen doorgebracht hebben. In een veel te koud en veel te natte boerderij op een grasveld middenin de bossen op een berg. Maar wat een vrijheid !
De vorige keer was ik in de jeugdherberg van Xonrupt-Longemer, en die is me zo goed bevallen, dat ik er weer gereserveerd heb. Ik wilde net als in 2009 een botanische werkweek houden om mijn Flora aan te vullen. Alleen heb ik dit keer een paar kunstenaar-vriendinnen mee gevraagd.

De Vogezen is groen, heel groen. Overal groeien veel mooie mosjes op grote stenen en op stobben van bomen. In allerlei kleurtjes en vormen. De bergen zijn ook groen, blauw soms, in de verte. En over al dat moois hangt de hele dag mist, regen of ander laag spul. Ik heb geprobeerd de flarden mist te schilderen met aquarel, maar het vergt geduld, want de berg moet gekleurd worden, zonder dat de natte plek geraakt wordt. Dan laten drogen (wat een probleem is met al dat vocht) en dan de scherpe bomen tegen de witte wolkenflard plakken.

Het was een natte week, maar ik heb 20 planten getekend, dus het was zeer geslaagd. En de groep was stimulerend en inspirerend.

Noordpolderzijl, Groningen, dinsdag 7 juni 2016

noordpolderzijl 7 juni 2016
In onze rug de wadden, voor ons de polders van Noord Groningen. In het water zwemt een man, en over de lange weg komt een mevrouw met hond. Dat is het wel zo’n beetje. Maar wat er heel veel is: lucht, ruimte en stilte. En ik kan me voorstellen dat je verslingerd raakt aan dit prachtige land. En dat je precies weet wat er aan de horizon te zien is. Ik maak een snelle schets.

We zitten een tijdje op het terras met iemand die in Drenthe heeft gewoond, maar toch terug is naar Groningen. We kunnen ons er alles bij voorstellen. Het wordt een gemoedelijk gesprek waar twee mensen van het café ook nog even bij komen zitten.

Maar wij waren op zoek naar een hapje eten, en het café is dicht wegens te weinig klandizie. Terwijl wij er toch zijn, zou je denken. En een meneer met een Drentse patrijs, die ook teleurgesteld is. Dat zijn al drie klanten. Tenzij die hond ook een hapje wil, dan zijn het er vier.

In het visrestaurant van Usquert schijnen ze dat te weten. Als we het rechte polderweggetje afrijden staat er opeens een bordje ‘visrestaurant’ met een pijl naar links, helemaal in z’n eentje in het groen van de akkers. Een prachtig mooi blauw geëmailleerd bordje. Filmmaker Jaques Tati zou het meteen gebruiken. En als we dan de bordjes blijven volgen, via allerlei stille landweggetjes en lege kruisingen zonder richtingaanwijzingen, maar met ‘visrestaurant’ komen we opeens aan in Usquert.

Geweldig. En dus eten we vis in Usquert.