Maand:

9. Salix gracilistyla ‘Mount Aso’

Sinds vorig jaar heb ik deze prachtwilg. Ik heb hem notabene bij een bouwmarkt gekocht, omdat hij daar stond te bloeien. Hij bloeit nog voor mijn zwarte-katjeswilg en die is al zo vroeg. Dus ik moest en zou hem hebben.

Ik heb hem in een grote kuip gezet omdat ik die kan verschuiven naar een plaatsje in het zicht in het voorjaar. De rest van het jaar is het een wilg: met langwerpig groenachtig bruin blad. Saai dus. Hij staat nu dus te stralen op ons terras. Je ziet hem vanuit de keuken duidelijk tegen het licht. En hoewel er nog niet heel veel bloeiende takjes aan zitten, moest ik er toch één plukken om te tekenen. Met pijn in mijn hart, want ik heb een hele tijd getwijfeld. Nou ja, het voordeel is dat ik straks weer een extra stek heb.

Ik vond de naam minstens zo inspirerend als de katjes. ‘Mount Aso’ is een beroemde vulkaan in Japan. Dat spreekt al tot de verbeelding. En het bekt ook zo lekker: Mount Aso !

Toen het van de week eindelijk voorjaarsachtig weer was en ik naast de wilg zat genieten, zag ik pas hoe wondermooi de katjes zijn. Het licht schijnt door de rand van witte haren en tegen het paarsrood van het midden aan. Zo prachtig, dat hele zachte. Je moet er gewoon aanzitten. Ik vrees alleen dat hij geen insecten aantrekt, dus er zal een gewone wilg bij moeten, ook maar in een pot, geen probleem.

8. Hedera helix ‘Arborescens’ – struikklimop

Een bloeiende top van de gewone Hedera is door kwekers gestekt en vormt zo een struikvorm met grote trossen bessen. Deze vorm is te koop als ‘Arborescens’. Het is dus geen klimmende klimop.

De struik is een bron van vitaminen als de merels in het voorjaar nog wat bessen willen snoepen. Soms zit de struik bomvol prachtig sappige zwarte bessen. Het is leuk om te zien hoe de merels zelfs de laatste bessen van de dunnere takjes proberen te eten. Waarom de struik van mij dit jaar geen volgroeide bessen heeft weet ik niet. Geen vruchtbaar jaar gewoon. Er zijn maar 4 bessen rijp, dat zijn die met een paarse bovenkant. Later wordt dat mooi blauwzwart.

Je kunt deze struik heel goed snoeien tot een respectabele vorm, maar doe dat als de bessen op zijn, dus in het voorjaar. Want daarna moet de struik nog bloeien, bestoven worden en bessen laten rijpen. Er is nog van alles voor nodig. Er moeten bijvoorbeeld wespen en zweefvliegen zijn die de bloemen bestuiven, en die heb ik vorig jaar amper gezien. Dat zal het zijn.

Mensen die graag boeketten maken, zouden altijd zo’n struik in de tuin moeten hebben: even een paar van deze takken in een vaas en je hebt een prima basis. Narcissen ertussen en je hebt een prachtboeket. Alleen moet je dan de narcissen niet afknippen omdat het glibberige sap giftig is voor andere takken en bloemen.

7. Helleborus orientalis – Oosterse kerstroos

Kerstrozen zijn er in allerlei maten en soorten, van wilde vormen tot gespikkelde hybriden. De namen kloppen waarschijnlijk niet, want er zijn zo ontzettend veel hybriden dat het niet meer te doen is. Deze purperrode zou H. orientalis ‘Purpurescens’ zijn, maar wie zal het zeggen.

Het is een waanzinnig mooie plant. Een paar weken geleden lagen de bladeren en de bloemstengels met knop en al helemaal plat van de vorst en het was zo’n zielig gezicht dat je ze bijna zou binnenhalen. Kop koffie en in mijn eigen luie stoel.
Maar de vorst is nog niet weg of de stengels gaan weer de lucht in. En een dag later bloeit de plant. Dat is toch onvoorstelbaar? Wat een kracht moet dat kosten. Hoe zou de plant dat voor elkaar krijgen? De stengels zijn aan de bovenkant afgeplat en onderaan rond. Dat heeft er vast iets mee te maken.

Als je een aantal verschillende Helleborussen in je tuin zet en ze flink laat uitzaaien, krijg je allerlei verschillende tussenvormen en kleuren. Zeggen ze. Ik moet het nog beleven in mijn tuin. Ik heb nu een witte, purperrode en een ‘zwarte’, dus kom maar op met die mengkleurtjes.

De bladeren zijn wintergroen, maar ik vind ze altijd nogal slordig en frommelig, dus meestal knip ik ze af, zeker als de prachtige bloemen verschijnen.

6. Elaeagnus ebbingei ‘Limelight’

‘Als ik dan toch wintergroene struiken plant, kan ik net zo goed een groengele nemen. En dan is deze jongen wel heel prachtig met zijn drie kleuren groen. Leuk voor de Botanische les’.

Dat dacht ik in 2021. En inderdaad is het een heel vrolijke wintergroene jongen. Hij staat naast de vijver met de vissen, waar hij samen met een groene Euonymus een mooie winterbuffer maakt. Inmiddels heb ik hem al een paar keer moeten snoeien, maar dat vindt hij helemaal niet erg, sterker nog, deze struiken kunnen voor heggen worden gebruikt. Jammer alleen dat dat nooit gebeurt. Het zou in de steden toch een leuker gezicht zijn dan die verschrikkelijke laurierkers. Het blad is bijna net zo groot, ook wintergroen, maar tien keer interessanter.

En fantaserend over zo’n heg zou ik er in de zomer een mooie eenjarige klimmer doorheen laten groeien. Bijvoorbeeld Thunbergia alata ‘Sunrise Yellow’ (gele Suzanne met de mooie ogen) die in precies dezelfde kleur geel bloeit.