Een zonnige dag, maar buiten was het kouder dan ik dacht, 4 graden namelijk.

Ik ben een rondje om de kerk gelopen en kon geen inspiratie vinden, ook niet aan de zonnige zijde van de kerk. Wat me wél opviel waren de bladeren van het longkruid. Had ik die al eerder gezien? Waren ze er het hele jaar al of zijn er nu verse? Ze straalden me tegemoet met hun mooie gevlekte blad. En rondkijkend zag ik dat er meer bladeren waren die er fris en vers uitzagen.

Dus het werden bladeren. Maar dan wel in mijn warme atelier. En hoewel ik de bladeren zelf in de koude schuur bewaarde, moest ik nog opschieten omdat ze verleppen waar je bij zit. Wat wil je, met zo’n warme tekenlamp. Dan zou ik ook opkrullen. En Siep ook.

De vleugelnoot. Hij heeft behoorlijk geleden onder de breuk van vorig jaar maar is enthousiast aan het uitlopen. Met allemaal kleine loten aan de noordkant, dat wel. Het is de enige boom die nog vol in blad zit en je vindt er allerlei kleuren groen, maar vooral een heel warm soort donkergeel. Af en toe komt er zo’n blad voorbij in de vrij stevige wind. En dat zijn dan nog maar onderdelen van het enorme samengestelde blad van een halve meter, met 19 deelblaadjes.

Er zijn mensen die minder blij zijn met de vleugelnoot, omdat hij overal wortelopslag maakt. Het is een ramp. Regelmatig zie ik dat er een nieuwe opslag is afgedekt met een vuilniszak, ik geloof dat elk middel geprobeerd wordt. En terecht, de tuin zou helemaal vol staan met deze enorme bomen. In het Bezuidenhout van Den Haag is een straat die vol staat met vleugelnoot. De bomen vormen met elkaar een grote tunnel die in de late zomer aan de binnenkant vol hangt met lange vruchtstaarten, wat een geweldig gezicht is en bijzonder om onder door te rijden. Ik ben benieuwd hoe ze daar omgaan met wortelopslag; dat lijkt me in een drukke stad een nog groter probleem.

Al schetsend zie ik een eindje verderop in de tuin het huis op de hoek van de Schoolstraat. Hé, dat heb ik nog niet eerder getekend, dat is apart, niks voor mij om dat niet eerder te zien. Als ik het af heb, zie ik pas waarom ik dat kan schetsen: de grote hulst die er voor stond is erg heftig gesnoeid. Ik schrik ervan.

Ik ben met m’n gele stoeltje rustig onder de grote kastanje gaan zitten. Eerst heb ik nog even gewacht op de beloofde zon, maar die gaat niet komen vandaag. Het is half mistig, half dun bewolkt, maar niet te koud. Ik zit hier prima, vooral omdat mij koffie is beloofd als ik klaar ben.

Soms ga ik uit van wat ik zie en kies dan het materiaal, maar vandaag heb ik eerst het materiaal gekozen. Ik werk met een zwart aquasketch potlood, om precies te zijn ‘Karisma Graphic Aquarelle soft’. Het is een klein oudje, ik weet niet of ze nog te koop zijn. Het heeft een grijze gloed, maar ook een heel zwart lijntje als je het potlood scherp slijpt. En wateroplosbaar. Wow.

Het werkt geweldig met dat mooie zachte grijs, ik kan het voor de vervuilde kerkmuur een beetje vlekken voor de goede sfeer. En de takken met het scherpe lijntje. En een toon voor de kastanjebladeren op de grond. Heerlijk.

Het is zonnig en windstil.
Ik dacht eens op een andere plek te gaan staan. Deze hoek van de kerktuin heb ik nog nooit gehad en ik begrijp nu waarom: het licht staat precies verkeerd hier, namelijk recht in mijn gezicht. Behalve als het herfst is, dan is de zon meer achter de kerk. Vandaar de lichte bladeren aan de rechterkant.

Je ziet hier de ingang van het Noorderkerkpad, één van de mooie, oude kerkepaden die Warffum rijk is. Het pad langs de huizen zelf is ook een kerkepad dat bij de kerk hoort. Het is een mooi pad met oude klinkertjes. Op dit moment ligt het vol met kastanjebladeren en oude kastanjes, heerlijk voor kinderen om doorheen te sloffen! Het huis in de verte staat langs de Hoofdstraat en dat is iets hoger op de terp, leuk dat je dat kunt zien.

De herfst is prachtig. Behalve dat de kleuren mooi zijn, worden de huizen zichtbaarder en dat is weer een andere uitdaging. Elke week is anders.