Maand:

Het weer is erg wisselend. Toen ik net met mijn fiets op pad wilde gaan begon het opeens nogal hevig te regenen. Misschien moet ik naar een plaats gaan waar ik snel kan schuilen. Idee: ik ga op het station zitten. Warffum heeft een vrijwel leeg station met drie bankjes, een kleine abri en een fenomenaal uitzicht van links naar rechts.

Op het laatste bankje had ik een schitterend uitzicht op de horizon. Ik ken het uitzicht, want ik heb het heel vaak geschetst. Je kijkt naar Usquert in de verte en helemaal erachter Roodeschool met de windmolens. Wat je ook heel scherp kunt zien met dit felle licht zijn de nieuwe hoogspanningsmasten die richting Eemshaven worden aangelegd.

De zon schijnt vanachter een enorme donkere wolk achter op het toneel, zodat ik heel gedetailleerd alles aan de horizon kan onderscheiden. Daar begin ik te tekenen. Heel precies en langzaam. Daarna werk ik naar boven de lucht in. Die lucht verandert uiteraard steeds, maar in grote lijnen blijft het dezelfde opbouw. Heel licht onderaan, dan een strook met mini-wolkjes en zon, dan een strook met heel lange strepen, daarboven een enorm donkere wolkenpartij en daarboven blauwe lucht en witte wolken. Kortom: september.

Monumentaal Usquert. Mooi weer, lekkere temperatuur en honderden mensen; het was heel gezellig en druk. Ik heb op zaterdag 140 bezoekers gehad en op zondag 250. Wegens die enorme drukte heb ik maar een paar lijnen kunnen zetten in mijn dagboek.

We hadden een grote snijplank gelegd over het aanrecht van de antieke keuken in het huis aan de Kerkstraat. Daaroverheen mijn ‘verkreukelde’ crèmekleurige papier en daarop de kistjes met manuscripten. Het stond heel chique vond ik. Op de ronde antieke tafel een leporello met steun van mijn steentjes uit Birling Gap. Ook mooi.

Er was veel belangstelling voor, er waren vragen, er was stille bewondering en ik merkte dat mijn naam bekend was bij veel mensen. Wat het opleverde was naamsbekendheid, interesse in lessen en workshops en bekendheid voor mijn nieuwe Studie-atelier. Fijn.

Het sluisje in de Noordpolder, een geliefde plek. Dat vond een mevrouw in een sportauto ook, die een foto ging maken van het landschap uit haar jeugd.

Met mijn lage gele stoeltje in het gemaaide gras met mijn benen naar beneden richting sloot. Dat dat plastic stoeltje het al jaren houdt is een wonder. Ik heb het lang gelden bij de kringloop in Amersfoort gekocht, dus toen was het al gebruikt. Het is echt ideaal om buiten te tekenen want je kunt alles lekker op de grond leggen.

Het landschap. Prachtig, maar niet in kleurpotlood, en ook niet in pen of aquarel. De kleuren waren zacht en herfstig met een helder zonnetje, en het waaide stevig. Na een tijdje kijken en denken viel ik op het mooie licht en de donkere schaduwen. Ik besloot alleen gewoon potlood te gebruiken, en dus werd het een gedetailleerde tekening vol met uitdagingen, zoals de bossen uitgebloeide harig wilgenroosje, de wuivende rietpluimen, de grote gele lis, het kroos op het water, maar vooral de akker met voederbieten. Allemaal in tinten van grijs en hier en daar een kriebel, maar wat voor kriebel, dat is de vraag.

‘Wat zou jij doen: een foto maken of een prachtig kunstwerk?’ vroeg het meisje op de fiets naast het andere meisje op een heel mooi paard met wapperende manen.