In onze rug de wadden, voor ons de polders van Noord Groningen. In het water zwemt een man, en over de lange weg komt een mevrouw met hond. Dat is het wel zo’n beetje. Maar wat er heel veel is: lucht, ruimte en stilte. En ik kan me voorstellen dat je verslingerd raakt aan dit prachtige land. En dat je precies weet wat er aan de horizon te zien is. Ik maak een snelle schets.

We zitten een tijdje op het terras met iemand die in Drenthe heeft gewoond, maar toch terug is naar Groningen. We kunnen ons er alles bij voorstellen. Het wordt een gemoedelijk gesprek waar twee mensen van het café ook nog even bij komen zitten.

Maar wij waren op zoek naar een hapje eten, en het café is dicht wegens te weinig klandizie. Terwijl wij er toch zijn, zou je denken. En een meneer met een Drentse patrijs, die ook teleurgesteld is. Dat zijn al drie klanten. Tenzij die hond ook een hapje wil, dan zijn het er vier.

In het visrestaurant van Usquert schijnen ze dat te weten. Als we het rechte polderweggetje afrijden staat er opeens een bordje ‘visrestaurant’ met een pijl naar links, helemaal in z’n eentje in het groen van de akkers. Een prachtig mooi blauw geëmailleerd bordje. Filmmaker Jaques Tati zou het meteen gebruiken. En als we dan de bordjes blijven volgen, via allerlei stille landweggetjes en lege kruisingen zonder richtingaanwijzingen, maar met ‘visrestaurant’ komen we opeens aan in Usquert.

Geweldig. En dus eten we vis in Usquert.