Elk jaar is het weer een wonder om te zien: de bessen van deze mooie struik. Ze zijn eerst heel licht groenblauw, kleuren dan ultramarijn en tenslotte diep indigo. Ik heb aan deze tak een paar groenblauwe bessen getekend omdat ik ze zo mooi vind. Maar eigenlijk zijn die nu niet meer te zien omdat alle bessen al donker zijn. Artistieke vrijheid, zal ik maar zeggen.
De struik zelf is een meerstammige, uitwaaierende struik met mooie opgaande takken. Het is een parapluvorm waarbij aan de bovenkant het meeste te zien is. Dus zorg dat je er nog op kunt kijken.
In mijn tuin staat hij in twee grote Lonicera-bollen, die wintergroen zijn. Zo komen de lichte stammetjes in de winter heel mooi uit. De bloei vindt plaats aan het einde van de opstaande takken, met witte bloemen die een trompetvorm hebben en lange meeldraden. De kolibrievlinder is er gek op: hij steekt met een ongelooflijk tempo in elke bloem zijn lange zuigsnuit. Hij gaat echt als een dolle te keer, en opeens is hij weg. Als hij klaar is met bestuiven, vallen de witte floddertjes massaal af en beginnen de bessen te rijpen.
Alleen het blad is elk jaar een probleem. Hij maakt weinig blad, het krult al heel snel op en wordt herfstig voordat het herfst is. En dat is jammer. Maar met een jaar zoals we gehad hebben, valt er niets over te zeggen. Ik zou ook opkrullen als ik blad was.