Heet. Tja, wat wil je met een hittegolf? Ik ben al vroeg in de kerktuin omdat ik heel slecht tegen de warmte kan. Vanmorgen stond er een plaatje in de krant van twee stripfiguren die hun benen aan het verliezen waren door het smelten. Een goed plaatje.

Het is heerlijk onder de bomen. Ik zit tegen de enorme vleugelnoot met mijn gele stoeltje en naast me mijn tekenspullen in het zevenblad, gewoon door elkaar op de grond. Twee houtduiven klungelen onhandig met elkaar in de dakgoot. Iemand haalt de vuilnisbak van de weg. Bij de kerk zitten twee mensen met grote rugzakken samen uit te rusten. Na een tijdje kijken val ik op de rode geranium in de vensterbank aan de overkant van de Torenweg. Zo rood tussen al dat oude blad in de kerktuin. En ik realiseer me dat ik toch altijd weer op kleuren val.

Deze keer begin ik met dat opvallende punt, en besluit verder weg steeds abstracter te werken. Ik heb de geranium scherp in de zon getekend, en de rest wit/pastel gelaten om de hitte te voelen. Het roze meisje dat vroeg ‘opa, wat doet die mevrouw in het gras?’ zit met opa op het randje van de muur.

Het is warm en zonnig. De kerktuin is droog en de geraniums hebben het zwaar. Dat is niet anders, ze moeten het ermee doen. Het heeft de afgelopen tijd hard geregend dus er zit water in de bodem, alleen weet ik niet hoe dat bij een terp eigenlijk is.

Het is dus echt vlinderweer: die houden van windstil en zonnig. Ze zitten dan ook massaal op de Buddleia aan de Hoofdstraat. Ik posteer me bij één van de struiken en wacht op de dingen die komen gaan. Achter een vlinder aanjagen heeft geen enkele zin, je kunt beter wachten tot er één vlak bij je komt zitten.

Dat gebeurt dus niet, zal je net zien. Tot er opeens een aantal atalanta’s om me heen vliegt en gaat zitten. En dan is het weer te veel om je te concentreren, want ik word altijd zo opgewonden van vlinders. Dus één bloem nemen en schetsen wat daar te zien is. Veel. Allerlei houdingen. En die maken het juist leuk. Thuis een beetje aquarel erin.

Het blijft een spannende sport.

Herfstanemonen. Die zijn nu het mooist. Prachtige roze bloemen op fiere stengels met nog heel veel knoppen te gaan. En zulke mooie golvende bloembladeren zodat je bijna nooit de hele bloem in één keer ziet. Dat vind ik leuk om te tekenen.
In de verte zien ze eruit als een roze wolk omdat je de stelen niet ziet, en dat is wel een leuk effect.

Verder is de bruine beuk nu vooral licht olijfkleurig en dodemanspaars. Dodemanspaars is een heel fijne kleur aubergine, die ik heel vaak nodig heb bij het tekenen van planten. Het is geen bruin en ook geen paars, maar heel mooi donker.

En gauw weer terug naar mijn atelier om alles uit te werken.

Ik ga morgen een dagje naar Amersfoort, dus maakte ik vandaag mijn schetsdagboek. Apart, want als je op een andere tijd op de dag tekent, staat de zon natuurlijk anders en zijn de kleuren anders. Dat was wel even wennen.

Ik raakte in gesprek met toeristen. Ik praatte poes Siep moed in als hij weer eens gevlucht was voor een hond. Ik dacht aan van alles, maar kennelijk niet aan mijn onderwerp.

Ik besloot aan het einde nog even een studie te maken van hoe het gemoeten had. De geveerde bladeren van de vleugelnoot zijn lichtgroen, de stam is heel lichtbruin en niet zwart. Dus de lichte bladeren en de lichte stam uitsparen en daarachter alles donker. Volgende keer beter.

Mijn oog valt op het kerkepad langs de tuin richting de Torenstraat (het knikkerpad). Wat is dit toch een mooi plaatje, zo uit een folder. Als ik wil beginnen met tekenen komt de buurman over het hek geleund een praatje maken. Over de poes, over de mensen op het dak in de verte, over de heg, over de kerktuin, en over zijn eigen huis. En intussen waait het zaagsel van de bouwvakkers bij het Openluchtmuseum om ons hoofd. Maar ik vind het allemaal fijn, want het betekent dat er onderhouden wordt, en dat ons dorp prachtig blijft. Want een plaatje is het, zeg nou zelf.

Ik draai me om en teken de Hoofdstraat. Dat is nog een hele uitdaging als je staat, dus ik houd het simpel. De palen van het oude hek hebben een hele tijd gediend als mezenwoning, maar nu is alles stil. En het bordje met aanwijzingen ligt op de grond, dus vandaag mag je alles.

Wat opvalt is de enorme kastanjeboom, die nu donkergroen is en bruine vlekken krijgt op zijn blad, alsof het herfst is. Dat is wel een beetje vroeg trouwens, hij zal toch niet ziek zijn?