Opeens had ik hem, deze Zuid-Afrikaanse gladiool. Ik weet niet eens meer waar vandaan, maar het was een voor mij onbekend plantje.
Het woord doet denken aan de gladiolen van de vierdaagse, maar dit is een kleintje. Nog geen 40 centimeter hoog. Maar leuk! Hij groeit in mijn tuin (zavel en vochthoudend) uitstekend. Zo uitstekend, dat hij inmiddels overal staat. Uittrekken is geen probleem en een verrassing voor de meeste bezoekers van mijn tuin. je geeft hem zo mee.
Wat een fijne plant. Doet geen vlieg kwaad, woekert niet, bloeit alleen maar heel erg leuk rozerood. En dat is in deze tijd van het jaar geweldig, hij haalt de hele tuin op. En hij bloeit tot ver in het najaar. Ik heb hem ook tussen Sedum spectabile geplant, waar hij mooi combineert met de oudroze bloemschermen, en tegelijkertijd krijgt hij wat steun. Want leuk plantje of niet; hij wil nogal eens scheef gaan hangen. Dan zet ik er meestal een schuin en strategisch stokje bij zodat het net lijkt op hij rechtop staat. Maar steunen tussen een bloemenbroeder is natuurlijk beter.
Op de markt in Groningen vond ik vorig jaar een donkerroze soort, maar ik weet niet of die de winter heeft overleefd. Zou jammer zijn.