Ik krijg er geen eenheid in, hoe ik ook pruts met mijn penseeltje. En laat dat nou net het probleem zijn van mijn tuin. Tenminste, in deze tijd van het jaar. In zo’n jonge tuin zie je nog heel veel bestrating en kale schuttingen. En struiken die geleden hebben onder de nachtvorst.

Nog weinig groen dus. Groen dat verbindt. Groen als prachtige achtergrond voor de bloemen. Groen als rustpunt in de verte. Groen als omlijsting. Groen als verzachting van het tegelpad.

En dat is de reden dat die voorjaarskleuren zo verschrikkelijk schetteren. Oranje is op zich best, als hij in een bed van Ajuga staat, zoals ik heb gefantaseerd in mijn schets. En roze is op zich ook niet zo erg als het in een donkergroene omgeving staat. Maar rose, en vooral dit harde rose, is heel vreselijk tegen de lichte achtergrond van de mislukte blauwe passiebloem op de schutting. De enige plek die wel in harmonie lijkt te komen is de gele tuin van vorige week. Nou ja, het is een kwestie van wachten tot het groener wordt.