Na een week van heftige buien, harde wind en kou is het eindelijk een beetje rustig buiten. Ik heb deze schetsen op mijn hurken gemaakt, en dat houd ik niet lang vol, dus het zijn snelle schetsen. Zonder kleurnotities, dus de kleuren heb ik uit mijn hoofd gedaan.

De tuin groeit bijna terwijl je kijkt, sommige planten had ik nog niet eens gezien en die zijn al kniehoog geworden. De Hesperis bijvoorbeeld, wat groeit die hard! En de meidoornheg is nu helemaal groen geworden en ondoorzichtig. We laten hem nog iets hoger worden en gaan dan weer snoeien.

Er bloeit heel veel, de idiote kleuren van vorige week zijn een beetje getemperd door het bruinrood van de Ajuga en het mooie geel van het penningkruid. Dat scheelt een hele berg. Alleen al uit het raam van de keuken kijken maakt me gelukkig. Nog blijer word ik als ik mijn echte favorieten opspoor en zie dat ze een klein bloemetje, knopje of groeipunt hebben. Het is als oude vrienden die je weer terugziet na lange tijd. En deze winter voelde als heel lang. Hoera, mijn bloemetjes zijn terug!