Het is zwaar bewolkt. De beloofde zonnige dagen blijven nog even uit, maar ik ben er van overtuigd dat ze komen: de mooie stille septemberdagen met blauw luchten en een windstille, kleurige tuin.  Ik denk niet ‘de zomer is voorbij’, maar ‘nu komt het spektakel’. En dat is ook zo, als je er maar het nodige voor doet tenminste: blijven zaaien, dode bloemen knippen, dode stengels afknippen, enzovoort. Er is altijd heel veel werk te doen, maar ik vind het heerlijk.

De grote Vitex-struik bloeit nu uitbundig in een soort paarsig blauw. De Clerodendron krijgt donkerder schutbladeren en daartussen staat mijn Thunbergia ‘Yellow Sunrise’ te bloeien met grote gele bloemen. De hoge Verbena’s bloeien volop en trekken veel vlinders. De gele frambozen zijn rijp en heerlijk.

En dan bloeien de Helianthus en de Asters nog niet eens. En de Ceratostigma. En de Mina. En de Ampelopsis. Wat is een tuin toch iets geweldigs.