Geen categorie

In onze rug de wadden, voor ons de polders van Noord Groningen. In het water zwemt een man, en over de lange weg komt een mevrouw met hond. Dat is het wel zo’n beetje. Maar wat er heel veel is: lucht, ruimte en stilte. En ik kan me voorstellen dat je verslingerd raakt aan dit prachtige land. En dat je precies weet wat er aan de horizon te zien is. Ik maak een snelle schets.

We zitten een tijdje op het terras met iemand die in Drenthe heeft gewoond, maar toch terug is naar Groningen. We kunnen ons er alles bij voorstellen. Het wordt een gemoedelijk gesprek waar twee mensen van het café ook nog even bij komen zitten.

Maar wij waren op zoek naar een hapje eten, en het café is dicht wegens te weinig klandizie. Terwijl wij er toch zijn, zou je denken. En een meneer met een Drentse patrijs, die ook teleurgesteld is. Dat zijn al drie klanten. Tenzij die hond ook een hapje wil, dan zijn het er vier.

In het visrestaurant van Usquert schijnen ze dat te weten. Als we het rechte polderweggetje afrijden staat er opeens een bordje ‘visrestaurant’ met een pijl naar links, helemaal in z’n eentje in het groen van de akkers. Een prachtig mooi blauw geëmailleerd bordje. Filmmaker Jaques Tati zou het meteen gebruiken. En als we dan de bordjes blijven volgen, via allerlei stille landweggetjes en lege kruisingen zonder richtingaanwijzingen, maar met ‘visrestaurant’ komen we opeens aan in Usquert.

Geweldig. En dus eten we vis in Usquert.

Een lievelingsplek om vogels te schetsen. Met cursisten van de cursus ‘Schetsdagboek’ staan we op de brug te schetsen terwijl de school achter ons uitgaat. ‘Bent u aan het vogelen?’ Dat klinkt als iets smerigs….

Het is hartstikke moeilijk om vogels in beweging te schetsen. Je kunt niet tekenen terwijl de vogel vliegt, want dat gaat veel te snel. Je kunt ook niet nadenken over wat je ziet. Dus moet je een andere methode toepassen, zoals het zo vaak is met schetsen: elk onderwerp heeft zijn eigen aanpak.

Dit is de aanpak: soms zie je een stel rondvliegende vogels bij elkaar, omdat er net voer gestrooid is, of omdat ze vliegjes aan het vangen zijn. Dat is een mooie locatie om snelle schetsen te leren maken. Volg één vogel en beslis in een seconde welke houding mooi is. ‘Pak’ die alsof je een foto maakt, of erger, alsof je hem schiet. Zeg eventueel hardop ‘Yes’ ; helpt echt. Probeer daarna datgene dat je in gedachten ziet na te tekenen zonder verder nog op te kijken (die vogel is trouwens allang weer weg). Dus uit je hoofd schetsen. Zet bij iedere schets een nummer. Je zult zien dat nummer 10 veel beter is dan de eerste. Doe het nooit te lang, want het is erg vermoeiend.

Maak zo’n pagina met studie een beetje leuk door de achtergrond een kleurtje te geven.

Een middagje naar het natuurmuseum in Rotterdam. Ik was er nog nooit geweest en ik stelde me een ouderwets museum voor met opgezette dieren en voorwerpen. In de trein bekroop me de angst dat het misschien gemoderniseerd en interactief gemaakt zou zijn. Met video’s, vergrootglazen en kekke knopjes. Godzijdank was dat niet zo. Meteen bij binnenkomst zag ik veel skeletten, alle geweien aan de muur, dozen met vlinders en veel, heel veel opgezette dieren, in een mooi gebouw met een eiken trap, en was ik gerustgesteld. Zo hoort het.

Na een tijdje schetsen bij een grote vitrine in het midden van een zaal ontdekte ik dat je rondom de vitrine kunt kijken en dus de vogels van alle kanten ziet. Yes. Dit is een buitenkansje, want zo kun je vogels van heel dichtbij schetsen, maar dan in elke gewenste positie en niet alleen met de kop naar links! Wat leuk. En als je bijna plat op de grond ligt zie je een reiger boven je uitrijzen en voel je je een kikker die opgegeten gaat worden.

Het nadeel van plat op de grond op het parket liggen, is dat voorbijgangers goed in je boekje kunnen kijken en erover beginnen te praten. Net als je geconcentreerd bent.

Dit zijn schetsen die ik ter plekke heb gemaakt, in een dagelijks schetsboekje van heel slechte kwaliteit, zodat het papier gaat bobbelen. Maar mijn grote schetsdagboek paste niet in mijn tas, en is te zwaar voor zo’n dagje uit, tja.

Ik viel op dit schiereilandje stampvol gele en witte bloemen, dat ik al zag liggen vanaf de N 201. Vlak na de afslag ‘s-Graveland gaat de weg langs een sluisje met stenen muurtjes, en ik zag mezelf daar al zitten. Het was er alleen ontzettend druk met auto’s en heel smal. Dus kun je nergens parkeren. En alle plekjes die er zijn, zijn inritten van mooie huizen of er staat een bordje ‘Niet parkeren’. Uiteindelijk heb ik aan de kant van de weg gestaan, waar het waarschijnlijk ook niet mocht. Klaar met een mooi verhaal voor de eventuele politie.

Nou is dat niet bevorderlijk voor de innerlijke rust, dus daar begon het al mee. Vervolgens had ik behoorlijk last van al die langs snellende auto’s en fietsers. En dan was er ook nog eens zo veel te zien dat ik helemaal niet kon kiezen. Op dat éne kleine schiereilandje zaten eksters, koolmeesjes, mussen, kauwen, een reiger, twee meerkoeten, een waterhoentje en twee futen. In de boterbloemen liepen twee lieve paardjes. Mijn hemel, wat een dieren.

En net toen ik flink op weg was met mijn futenechtpaar aan de overkant van de sloot, werd de lucht wat meer bewolkt en begon het te zwermen van de kleine onweersvliegjes. Toen ging het echt niet meer. Het resultaat is een vrij onrustige schetspagina, die ik thuis zo goed mogelijk ‘ingekleurd’ heb. Veel geleerd over futen, wat een zorgzaam stel was dat.

Er bloeit zo veel. Alles is mooi, maar ik heb vandaag helemaal geen zin in mooie bloemetjes….

Vandaar dat ik een rustig portret maak van mijn opgezette wilde fazant. Ooit heb ik die gekregen van de Kringloop, omdat ze geen opgezette dieren mogen verhandelen, en ik had een natuurhistorisch museum, dus ik kon ze goed gebruiken. De weinige taxidermisten van ons land vragen tegenwoordig enorme bedragen voor het opzetten van wilde (dood gevonden) dieren. Ik kreeg met grote regelmaat allerlei dieren, heel erg mooi. Kleine eekhoorntjes, twee eksters, twee spelende vosjes, een kraai, een egel, deze fazant en een goudfazant. Maar de meeste heb ik weggegeven aan kinderen toen mijn museum ging sluiten. En uitgerekend vandaag kreeg ik van een cursist een opgezette bergeend. Hij heet Frits, en ik houd nu al van hem.

Achter de fazant staat mijn nieuwe kamerlinde. Beetje vreemd wel.