Vanmorgen met Siep in de kerktuin gezeten op mijn gele stoeltje. Siep zat vlak naast me zodat we lekker konden babbelen. Ik tenminste. Hij zei niet zo veel.

Ik heb geprobeerd zonder voortekening direct te schilderen, wat ik bijna nooit doe. Meestal zet ik wel een paar lijnen en laat ik het aquarel voor thuis, omdat het buiten zo licht is op mijn papier. Maar ik heb een weekje geoefend in mijn tuin en dacht dat ik de sprong maar moest wagen.

Beginnend met de lichte tonen, zover was ik wel. Mijn God, wat is dat moeilijk. En je moet vooral wachten tussendoor om de zaak niet te bederven, en het moet geen nat-in-nat aquarel worden in mijn boekje met gewoon papier. Aan de éne kant met enthousiasme schilderen, maar aan de andere kant je kop gebruiken en bedenken wáár. Als je het heel erg slecht vindt is het jammer, ik moet dit nog een beetje vaker doen.

Anyway, het was leuk, ik heb genoten van het licht, de jonge bladeren, het contrast en van mijn trouwe poes.