Ken je zo’n dag: dat de wolken laag hangen en het stervenskoud is? Zo’n dag. De weermensen zeggen dat het grijs is, maar in feite is het wit, en dat is veel erger. Grijs heeft nog nuances.

En wat de grootste droefheid van zo’n dag is, zijn de schaduwen. Die zijn er niet. De hele wereld is ééndimensionaal geworden, je ziet nauwelijks diepte.

Ik sta buiten en huiver. Emoties kun je niet wegpoetsen, die zijn er gewoon. Ook ik baal van dit weer, maar mijn kunstvorm is schetsen en dat gaat over de uitdaging om er iets van te maken. Op dit soort dagen zijn silhouetten geweldig om te tekenen. Juist omdat er geen diepte is. Dus werd het de kastanje vandaag, vlak voor mijn huis, en dat in 2 minuten. Even voelde ik de verleiding om een foto te maken en die binnen uit te werken, en die heb ik toch maar mooi weerstaan. Het gaat mij niet om het plaatje, maar om de emotie. Volgens mij is dat gelukt.