Winterlicht, Den Treek-Henschoten, donderdag 19 januari 2017

den treek - henschoten 19 januari 2017

Vanmorgen gaf ik een les over het tekenen van sneeuw. Vanmiddag zou ik aan mijn Schetsdagboek werken, en ik wilde graag naar Maarn om te kijken of daar – zoals men zei – echte sneeuw viel te bestuderen. Halverwege, bij het pannenkoekenhuis, ben ik afgeslagen omdat het daar al mooi genoeg was. Ik wist een parkeerterrein vlakbij een grote kuil waar ik wel vaker heb gestaan. Het lage zonlicht scheen door de kale bomen en kleurde de stammen van de dennen zalm-oranje. Moeilijk, moeilijk, zeker als je alleen potlood bij je hebt. Ik besloot alleen de donkere partijen te tekenen en er thuis een licht kleurtje overheen te schilderen, wat hopelijk het goede effect zou geven.

Het was er druk, steeds mensen met honden die over het smalle paadje richting de kuil liepen. Twee dames begonnen samen aan de wandeling met – kennelijk – twee hondjes. De jongste vrouw liep al snel een heel eind voorop en riep achterom: ‘Hier wordt het een stuk breder, mam.’ En een tijdje later weer. Ondertussen werden de beide hondjes constant toegesproken. ‘Gislo, je riempje is los!’ Alsof hij dan zou antwoorden: ‘O, sorry, ik zal het even vastmaken’. De moeder liep intussen nog steeds aan het begin van het paadje te stuntelen met het gladde ijs. Zonder hulp.

Ik kon me dus niet heel goed concentreren. Ik ben nog even een eindje rondgelopen, en toen ik langs een bosrand naar de grond keek, hoorde ik een meneer zeggen: ‘Bent u iets kwijt?’ Ik wilde zeggen dat ik juist iets zocht, maar realiseerde me dat dat precies hetzelfde zou betekenen. Toen verklaarde ik maar dat ik iets moois zocht. Waarna hij vroeg: ‘Om te eten?’

Waarmee maar weer blijkt hoe weinig mensen naar het bos gaan om mooie dingen te rapen.