4. Arum italicum ‘Pictum’
De gevlekte aronskelk. Ik had de plant geleerd op de tuinbouwschool maar geen ervaring met hem in tuinen. Misschien groeit hij niet goed op de Amersfoorste bodem. Maar hier in Warffum zie ik hem overal, zelfs in het wild in het (jawel) Warffumer bos. Het is een lage plant met bladeren op lange stelen die recht omhoog uit de grond komen. Ze zijn eerst mooi in de lengte opgerold als een sigaar en later ontvouwen ze zich. En dat gebeurt in de late winter. Als er weinig aan de hand is in de tuin. Als de Helleborussen plat op de grond liggen van de vorst. Als de eerste sneeuwklokjes zwart worden van de gesmolten sneeuw. Dan.
Dan ontrollen de knoppen zich en in een mum van tijd is er een groene bodem. Met of zonder mooie strepen en patronen, dat hangt een beetje van de plant af. Ik denk dat elke plant zijn eigen patronen heeft. Tijdens een rondje om de kerk in Warffum zag ik fel witte met donkergroene vlekken, maar ook geelachtige exemplaren zoals deze.
Hij is geweldig groen tot alles om hem heen ook boven de grond is. En dan, op het toppunt van overdaad in de tuin, gaat hij bloeien met grote witte kelken en vrijwel meteen daarna vallen de slakken aan op het slappe blad. Een heel smerig en rommelig gezicht. En dan is hij weg. Maar dan is de tuin inmiddels ontploft en bovendien staan er in mijn tuin hoge boshyacinthen omheen die dan geweldig bloeien. Geen probleem dus.
En in de late zomer, als de wilde Crososmia’s bloeien met hun lange bloeistengels en grasachtige blad, verschijnen opeens de stijve stelen met groene, oranje en rode bessen. Recht omhoog en statig. Precies op het moment dat die kleur oranje echt een extraatje is in de tuin.
Topplant dus. Maar dus wel eentje met een handleiding.