Bij een vriendin stonden deze klokjes zomaar tussen de tegels te bloeien. Zo simpel, zo vanzelfsprekend, dat ik er jaloers van werd. Ik ben gek op dit soort dunne eenjarige plantjes, die zichzelf uitzaaien. Ze bepalen zelf of en waar ze groeien. Misschien is dat wat ik er leuk aan vind. Dat de mens er niets over te zeggen heeft. Hoe graag ze ook ergens wilt, ze lijken juist daar niet te willen groeien. Of breng ik er nu te veel Attenborough-sentiment in?
Anyway. Ik kreeg natuurlijk zaad. En dat heb ik uitgezaaid op die kale plekjes met zand die ik ook in mijn tuin heb. Water gegeven natuurlijk, in de gaten gehouden natuurlijk. Niks. Jaren niks. Tot opeens ergens iets opkwam en ik dacht: het zal toch niet? Op de muur. Natuurlijk, maar daar had ik ze niet gezaaid, dus hoe dat mogelijk is, blijft een raadsel.
Op de muur dan maar, maar van daaruit de tuin in alstublieft. En nu staan ze op verschillende plaatsen en is hij officieel ingeburgerd. Over inburgering gesproken: heeft u zich weleens gerealiseerd dat 80 % van onze tuinplanten uit andere landen komt? Iran, Irak, Turkije, Afghanistan, Zuid-Afrika, China, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Planten. Maar ja, die verkrachten je dochter niet.