Mijn oog valt op het kerkepad langs de tuin richting de Torenstraat (het knikkerpad). Wat is dit toch een mooi plaatje, zo uit een folder. Als ik wil beginnen met tekenen komt de buurman over het hek geleund een praatje maken. Over de poes, over de mensen op het dak in de verte, over de heg, over de kerktuin, en over zijn eigen huis. En intussen waait het zaagsel van de bouwvakkers bij het Openluchtmuseum om ons hoofd. Maar ik vind het allemaal fijn, want het betekent dat er onderhouden wordt, en dat ons dorp prachtig blijft. Want een plaatje is het, zeg nou zelf.

Ik draai me om en teken de Hoofdstraat. Dat is nog een hele uitdaging als je staat, dus ik houd het simpel. De palen van het oude hek hebben een hele tijd gediend als mezenwoning, maar nu is alles stil. En het bordje met aanwijzingen ligt op de grond, dus vandaag mag je alles.

Wat opvalt is de enorme kastanjeboom, die nu donkergroen is en bruine vlekken krijgt op zijn blad, alsof het herfst is. Dat is wel een beetje vroeg trouwens, hij zal toch niet ziek zijn?