Maand:

Het is een stuk helderder dan de laatste dagen en ook kouder. De voorspelde weersverandering klopte dus, en vanavond moet ik de jonge plantjes in de tuin beschermen. Het is elk jaar hetzelfde met mijn enthousiasme: te vroeg met mijn jonge spul.

Ik wilde samen met de poes een rondje kerktuin doen. Poes Pluma loopt altijd als een hondje achter me aan en voor me uit. Komt in galop langs stuiven om het volgende moment weer naast me te gaan lopen. Dat is gezellig, en dat vindt zij kennelijk ook, want ze komt naar me toe rennen als ik roep: ‘Pluma, wandelen!’ Vandaag niet.

Dan ga ik alleen met een schetsboek onder mijn arm (‘an artist is a sketchbook with a person attached’). Ik had een bepaald huis in gedachten om te schetsen vandaag. Maar dat huis lag toevallig in de schaduw, en dit huis straalde me tegemoet in het ochtendlicht. Nou, dat ben ik ook de beroerdste niet. Dus werd het dit huis.

Bij thuiskomst zie ik Pluma al op de uitkijk zitten voor het raam. Arme schat.

Op loopafstand. Er zijn al veel geweldige pandjes hier in Warffum. Ze liggen allemaal op de terp of onderaan de helling, zoals deze.

Kijk dit nou. Een heel leuk pand aan het Noorderkerkpad. Een heus kerkenpad met de achterkanten van tuinen en heggen. En daar staat dit pand. Van oorsprong een woning met huiskamercafé, een oude ontmoetingsplek in het dorp. Na jaren van verval opgeknapt door dorpsbewoners en ingericht als nieuw huiskamercafé-filmhuis-boekenruilclub-vergaderruimte-en-wat-er-nog-meer-kan.

Die leuke rode kozijnen waren me eigenlijk niet eerder opgevallen, maar dat komt doordat de tuin van de buren nu kaal is. De drie grote graspollen worden twee meter hoog, dus die staan er natuurlijk flink voor in de zomer. Links op de hoek staat een kweeappel. Dat is bijzonder, want ik ken alleen maar kweeperen. Dit jaar hingen er zo veel vruchten aan dat ik ze mocht plukken. Emmers vol. Een cursist van mij heeft er lekkere gelei van gemaakt.

Het is prachtig zonnig weer en vrij warm (10 graden). Ik fiets naar de Oudendijk, omdat daar een aantal pandjes staan die ik wil schetsen. Deze bijvoorbeeld, een heel bekend plekje aan de Warffumermaar. Zo’n plekje dat in Engeland zou kunnen zijn.

Prachtig. Ik zie heel oude appelbomen, klimmers tegen het huis, bolgewasjes in het gras aan het water. En allerlei groeisels die uit de grond schieten.

Het is een heel romantische nederzettinkje hier. Het lijkt wel een mini-dorpje. En toch heb je vanuit dit huis een ver uitzicht over de akkers. (Als de boer geen maïs zaait tenminste.)

Ik praat een tijdje met de klussende overbuurman, met iemand die een jonge hond sociaal gaat maken, en met de bewoner van het huis, die zijn koffie buiten drinkt in de zon. Altijd leuk: als je staat te schetsen is iedereen natuurlijk nieuwsgierig en hartelijk. En dat komt ook door het mooie weer, alle mensen zijn opeens buiten.

Tijdens het praten zie ik bijtjes vliegen naar de inmiddels geopende crocussen. Voorjaar!

Deze boerderij zie je als je op station Warffum staat te wachten op de trein. ‘Het kon minder’, zou een Groninger zeggen. Het is dus nooit een straf om te wachten.

Ik houd vooral van die lichte kleur geel. De kleur komt op het Hogeland overal voor in de kozijnen en raamdecoraties van de boerderijen. Na enig kleuronderzoek blijkt het de kleur ‘Orangish yellow’ te zijn. Inderdaad een oranjeachtige kleur geel. Ik leer mijn cursisten altijd dat de kleur geel in de natuur meestal okerachtig is. Zoek dus niet bij de gele afdeling van de kleurpotloden, maar bij bruin/oranje. En het is precies dezelfde kleur als het dode gras op het wilde landje tussen de sloot en de spoorlijn. Merkwaardig hoe die kleuren precies hetzelfde zijn. Je ziet dat vaker op het platteland, ook in andere landen. Ik vind het altijd interessant om daar studies van te maken.

Als ik thuis ben gebruik ik dit gele kleurpotlood om de details en grassen te kleuren. Vervolgens kan ik daar met een penseel aquarel overheen schilderen voor het dak en de lucht, want gewoon kleurpotlood is niet oplosbaar in water. Ideaal.