Gisteren naar Zetten geweest, dus vandaag schetsen. ‘Maar het stormt.’ Ja en? Zijn we van suiker?

Windklemmen, dat is wat je absoluut nodig hebt om je papier een beetje in bedwang te houden. Het stormt echt: ik hoorde op de radio dat er bomen zijn omgevallen, en overal dakpannenschade. Ik sta dan ook mijn evenwicht te houden in de tuin. Het is een hele uitdaging om me te concentreren met deze herrie en beweging, en dat is dan weer nieuw en leuk.

Ik heb hier niet te maken met omvallende bomen, maar met een groep kauwen die de afgelopen dagen heel druk is geweest met het verzamelen van dode takken. Die brachten ze één voor één naar de nesten langs de begraafplaats linksachter. Ik vond het een aandoenlijk gezicht om die vogels met een veel te grote tak te zien vliegen. Het zijn net mensen: hebberig. Maar in verschillende bomen zitten nu al mooie proppen van nesten. Ik zie nu dat de bomen ongeveer 4 meter heen en weer zwiepen, dus ze mogen wel zorgen dat die takken in ieder geval vast zitten. En dat ze niet zeeziek worden.

Met mij kijkt de kraai toe. Hij zit boven mijn hoofd in de abeel en ik roep hem gedag. En in de laurierheg die heen en weer zwiept zie ik lichtgroene knoppen en aan de ranken van de Akebia donkergroene. De natuur gaat gewoon door.