Ik weet niet of het u weleens is opgevallen: Amersfoort barst van de blokheggen. Dat zijn heggen van Spaanse aak of veldesdoorn die gesnoeid zijn tot brede blokken tussen en langs de wegen. De Amsterdamseweg bijvoorbeeld heeft een blokheg tussen de rijbanen vanuit het centrum die pas bij Soest ophoudt. Langs de Stadsring vindt u blokheggen en bij het nieuwe ziekenhuis zijn alle bermen beplant met jonge esdoornscheuten die gesnoeid gaan worden. Nieuwe heggen dus.

Jaren geleden heb ik eens een artikeltje in de stadskrant geschreven over bijzondere bomen in de stad, compleet met tekening. De blokheggen aan de Kattenbroekerweg en de Holkerweg stonden op het punt gerooid te worden, en we hebben toen met een aantal vrijwilligers gezorgd dat de heggen geknipt werden. Het heeft twee weekenden gekost met een man of 30 om de zaak netjes te knippen. Maar het was wel erg gezellig, verbindend onder de bewoners van de wijk, en de heggen staan er nog steeds.

De heg op de tekening staat langs de Bunschoterstraat ter hoogte van Nieuwland. Ik reed er vanmorgen langs. Mijn aandacht werd getrokken door de drie etages die er in de loop van de jaren in gesnoeid zijn. Verschil van beleid?

Op de achtergrond het bijzondere gebouw van de schietvereniging. De voortrazende auto’s er tussenin heb ik maar weggelaten.

Gelukkig moest ik weer eens naar het ziekenhuis in Amersfoort. Niet zelf, maar als chauffeur. Dat doe ik graag, vooral uit eigenbelang, want dan kan ik de bamboe’s tekenen. Ik heb ze zien planten op 6 maart 2014 door de firma Bruinsma uit Aalsmeer. Dat hele proces heb ik geschetst in een kleiner dagboekje. Ze kwamen met enorme zakken aarde en hydromateriaal en zijn de hele dag bezig geweest. De reacties van de mensen om me heen waren vooral mooi: ‘ik vind het wel Veel’, zei iemand.

Het zou nog veel meer worden. Het is nu een tropisch bos dat tot de nok van de hoge wachtruimte reikt, met heel lange zwiepende nieuwe scheuten. De stammen zijn nu zo’n 15 centimeter breed en mooi donkergroen. De bladeren iets lichter maar enorm groot, gemiddeld 35 centimeter lang. Ik vind het waanzinnig. Het ziet er tropisch uit, en het geeft mij een blij gevoel.

Die Turkse mevrouw die zit te wachten op iets spannends vindt dat waarschijnlijk niet. Zielig, en dan heb ik haar ook nog zo beroerd getekend.

Bladerend in een schetsdagboekje van vorig jaar vond ik schetsjes van orchideeën in de Botanische tuin op de Uithof in Utrecht. Mijn verlangen naar groene tropische planten van vorige week borrelde weer op. Ik besloot om deze schetsen vandaag thuis uit te werken.

Naast de grote kassen heb je daar ook drie kleine, aan elkaar geschakelde collectiekasjes met verhogingen waar een fantastische verzameling orchideeën, Rhipsalis (lidcactus), palmen, Nepenthes en meer moois staat. Ik ben bijzonder gecharmeerd van deze kasjes. Toen ik er de eerste keer kwam wist ik van pure verrassing niet waar ik moest kijken. Alles was even mooi.

Ik heb er een serie schetsjes gemaakt over organische vormen. Regelmatige en simpele vormen en lijnen die heel geschikt zijn om in zwart-wit techniek te tekenen. Die schetsjes heb ik nu gebruikt om deze negen plaatjes uit te werken. Met mijn verstand dus. (Want mijn gevoel had het vandaag vooral over groen, groen en nog eens groen.)

De Holle Bilt is een doodlopend weggetje naar restaurant ‘de Biltsche Hoek’ evenwijdig aan de N237 van de Bilt naar Zeist. Zo’n weggetje dat erom vraagt om in te gaan. Dus doe ik dat, als ik op de terugweg ben van Utrecht naar Amersfoort. Ik herinner me dat hier in de zomer ergens een enorme bruine beuk staat. Die ga ik ook nog eens tekenen.

Ik parkeer de auto op een weidedammetje met uitzicht op een landhuis. Het vriest, maar ik ga toch de auto uit om te schetsen, leunend op het oude weidehek. Aan de schaduwkanten van het hout zit rijp. Aan de zonkant schijnt de winterzon op de mooie olijfgroene kleur van het hout. De weide is heel zacht-geelgroen en de akker ernaast heel licht oker met terra. Mooie kleurtjes. Heel zacht en teer, terwijl de takken van de bomen pikzwart zijn. Dat contrast vind ik prachtig.

Er komen verschillende fietsers en wandelaars voorbij. Sommigen zeggen tegen elkaar als ze allang voorbij zijn: ‘…..schetsen geloof ik’. Daar moet je tegen kunnen. Iedereen is altijd verbaasd als je ergens staat te tekenen. Vooral gewoon langs de weg. Ze denken dat je van de gemeente bent of erger: van het Rijk of de politie. Of dat je hun eigendom alvast verkent om ‘s avonds in te breken.

Dus, als u me tegenkomt: ik schets gewoon. Onschuldiger kan het niet.

Ik zou naar de Hortus in Utrecht. Ik had me helemaal verheugd op een ochtend in de orchideeënkasjes en op een schetsresultaat met groene planten en blauwe kikkertjes. Parkeren was een probleem, dus ik reed een eind om en parkeerde verderop. Toen ik eindelijk bij de Hortus aankwam, bleek hij dicht wegens de winter (welke winter?). Ik had ook eerst op de website kunnen kijken, maar ik ging er gewoon van uit dat zoiets het hele jaar open is. Niet dus.

Dan maar naar Eurofleur. Dat is het grootste tuincentrum dat ik ken en dat is fijn als je ongestoord wilt schetsen, ik bedoel dat je dan anoniem achter een grote plant kunt staan. Er is een enorme kamerplantenafdeling, dus inspiratie genoeg. Ik studeer anderhalf uur op allerlei mooie details van planten, die ik wil uitvergroten als abstracte tekeningen. Dat mislukt. Ik brouw een afzichtelijke kindertekening, die ik na uren werken uiteindelijk toch afkeur. Ik weet niet waar het aan ligt, waarschijnlijk het tekenmateriaal (kleurpotlood) in combinatie met het gladde papier. Of gewoon aan mij.

En al die tijd ligt deze schets van 15 vogels op mijn cursustafel. Gisteren tijdens de les begonnen, en na de les afgemaakt met nog een paar exemplaren. En ik vind het een vrolijke stapel.