woensdag 5 februari 2020

woensdag 5 februari 2020

Ohhhh, zon en een blauwe lucht en geen wind. En drie graden.

Ik zwerf door de kerktuin, maar het is van alle kanten zo prachtig dat ik met open mond sta te kijken. Dit is gewoon waar ik woon, wat een weelde. Ik ben nog steeds verbaasd over zoveel moois zo vlak bij mijn huis.

Ik probeer te zitten op een randje bij de trap, maar krijg al gauw pijn in mijn achterwerk, dus besluit ik tegen de grote kastanje aan de Torenweg te gaan zitten. Meteen ruik ik de sterke geur van het daslook, dat met sappige bladeren overal staat. Voor me tientallen aconieten in knop en sneeuwklokjes zo ver je kunt kijken. Overal spruiten van de blauwe hyacinten die straks komen, grijze bladeren van narcissen en verse bladeren van bosgeraniums.

Wat me het meest opvalt is de schaduw op de kerk. In deze tijd van het jaar kijk je door de takken heen en geven ze een prachtig schaduwpatroon op de muren. Dus teken ik de ramen en de muur, die heel zacht creme van kleur is. Af en toe trekken de kauwen mijn aandacht. Ik zit een tijdje omhoog te kijken naar de toren, maar ik denk dat ze allemaal binnen in de toren zijn. Misschien om nesten te maken. Het is een gezellig gekakel daarbinnen, alsof er een overdekte markt is.

Verder piept en zingt er van alles om me heen. Lastig hoor, als je wilt tekenen.

En intussen zijn alle aconieten open gegaan en stralen in de zon.

woensdag 5 februari 2020