Natuurdagboek week 11, Warffum, woensdag 14 maart 2018

natuurdagboek week 11 14 maart 2018

De kerktuin in Warffum is flink onder handen genomen. Ik mis opeens van alles. Er is een hele haag Berberis weg. De Taxus, die enorm was, is tot ‘op het bot’ gesnoeid. En wat overblijft is een heel kaal gebeuren.

Restvorm. Daar lijkt het vandaag over te gaan. Ik ben begonnen met de gesnoeide Taxus te tekenen, omdat het me pijn doet. Ik weet dat hij weer stralend uitloopt, maar toch. Ik heb medelijden met de kinderen en de vogels die er hutten in bouwden. Je zult maar niet weten dat hij weer uitloopt, dan schrik je je toch een ongeluk? In mijn tekening blijft het een restvorm, dat is in tekentermen een vorm die overblijft tussen en naast de lijnen van de tekening. De lucht dus eigenlijk. Dat klopt ook met mijn gevoel: ik laat het even open, ik weet niet zo goed wat ik er mee moet.

Al struinend door de kerktuin vond ik verrassend veel andere dingen: bloemknoppen van de narcis, veel grotere bladeren van de boshyacint dan vorige week en zelfs een piepklein blauw knopje van de Scilla sibirica, de schat. En speenkruid. En vergeet-mij-nietje. Schieten jullie een beetje op, jongens? We wachten ‘reikhalzend’; wat ik me daarbij ook moet voorstellen.

Voor ik het wist zat ik opeens het huis aan de Hoofdstraat te tekenen. Dat was me eerder nooit zo opgevallen. Het is een leuk Gronings huis met mooie details. Dat het opeens opvalt komt natuurlijk doordat mijn geliefde Berberis weg is.
Alle ná heb z’n voor.

Natuurdagboek week 10, Warffum, woensdag 7 maart 2018

natuurdagboek week 10 7 maart 2018

Mistig, maar met de belofte van een prachtige zonnige dag. Het is wel koud vanmorgen, de druppels hangen aan mijn neus. Af en toe valt er één op mijn boekje, maar gelukkig is mijn nieuwe blauwe potlood niet wateroplosbaar.

Ik sta tegen een schuine boom geleund, zodat ik de kauwen hoog in de toren goed kan bekijken. Ze maken een enorme herrie. Ik kan alleen niet goed zien of ze met hun nesten bezig zijn, het lijkt me van niet, want ik zie niemand met een stokje. Ze zitten een beetje te knuffelen in de vierkante gaten onder de dakrand. Pure liefde dus.

Wat me vanmorgen vooral opvalt is de enorme stam van de bruine beuk, die wel een paar meter breed is. Als heel teer contrast staat het rond de voet vol met knoppen van sneeuwklokjes. Ze zijn nog niet open, net als de winteraconieten, maar dat is over een uurtje wel anders. Ik ga straks nog even kijken, maar dan zijn jullie er niet bij.

Natuurdagboek week 9, Warffum, woensdag 28 februari 2018

natuurdagboek week 9 14 februari 2018

Vandaag wilde ik beginnen met een ander weekboek: een natuurdagboek met alles wat er zo’n beetje gebeurt hier in Warffum. Maar het is ijzig koud. De temperatuur is vijf graden onder nul, maar door de stevige wind lijkt het wel -20.

Maar afspraak is afspraak: dus ik ga met handschoenen en dikke jas naar buiten. Ik houd het een kwartier vol. En ik heb weer een aantal dingen gezien die ik niet wist. Bijvoorbeeld dat sneeuwklokjes plat op de grond gaan liggen tijdens de vorst. Dat is een heel raar gezicht als je ze van de week nog vrolijk zag klingelen in de zon. Wat zal dat straks een energie kosten om weer recht overeind te komen. En dat de daslook heel sterk geurt. Waarom eigenlijk bij -20? En dat de tere aconietenbloemen van plastic lijken te zijn. Toen ik in 2013 in Zwitserland een gele anemoon tekende in mijn Flora viel me ook al op dat bloemblaadjes van koude streken iets plastic-achtigs hebben. Als ik ze lospeuter om te tekenen voelen en klinken ze heel anders dan ze eruit zien. Een soort antivries dat later ontdooit misschien?

De boerencrocus liet een intens paars spoor achter op mijn bladzijde, wat ik wel leuk vind. Ik ben benieuwd of het paars blijft.

Valentijn, atelier, woensdag 14 februari 2018

valentijn 14 februari 2018

Wees nou eens eerlijk: is dit geen schatje? Je zult toch maar zoiets krijgen voor Valentijn?! Het lag vanochtend bij de krant op de grond in de huiskamer. Uitstekende plek, bedacht en uitgevoerd door onze poes Siepie.

Uit dankbaarheid ben ik het maar gaan tekenen. Je moet toch wat om te laten zien dat je het waardeert en opeten vond ik niet zo’n goed idee. Bovendien had ik net ontbeten. Het is een spitsmuis en die heb ik nog nooit getekend en bestudeerd. Zijn neusje bestaat uit twee helften die allebei rood zijn. En in zijn pootjes zit ook een spikkeltje rood, alsof de toppen van zijn vingertjes gekleurd zijn. Mijn vergrootglas was niet sterk genoeg om het goed te kunnen zien. Ik heb alles gedetailleerd bekeken en getekend en tot slot wilde ik zijn pootafdruk. Alleen, hoe doe je dat? Ik heb zijn pootje ingesmeerd met rode aquarel en er toen een klein papiertje voor gehouden en afgedrukt. Voelt wel een beetje raar hoor, maar het resultaat is een scherp plaatje van alle bobbeltjes in zijn voet.

Dank je wel Siep, je bent een echte vriend.

Winteraconiet, atelier, woensdag 31 januari 2018

winteraconiet 31 januari 2018

Eindelijk. Eindelijk. Er komt iets boven de grond. Sterker nog, op allerlei plekken staat het wit van de sneeuwklokjes, en wat nog leuker is, geel van de winteraconieten. Want die heb ik nog nooit zo veel gezien als hier. Sommige plekken onder de bomen zijn helemaal stralend geel als de zon een beetje schijnt. Vorig jaar heb ik één van mijn eerste schetsen geprobeerd bij de pastorie in Warffum, waar het een geel feest is van aconieten. Maar het was veel te koud en nat toen om te schetsen.

Ik teken vandaag meteen een sneeuwklok op de bladzijde met witte bloemen in mijn ‘Kleurboek’. En ik teken hem nog een keer in mijn ‘de andere Flora’, deel III alweer. De laatste plant die ik daarin heb getekend is een eigenaardige schermbloem uit Nancy, getekend in juni 2016 (Laserpitium latifolium). Twee jaar later ga ik gewoon door, sterker nog, ik ga een heleboel planten tekenen die hier groeien en die ik nog niet heb.

Het is nog lastig om die voorjaarsbloemen te tekenen. Praktisch gezien dan, want de geplukte knoppen gaan in het warme atelier vrijwel direct uit elkaar en zijn heel snel volkomen uitgebloeid. Nooit geweten dat die aconieten zo zalig ruiken.

Snelheid, Hornhuizen, dinsdag 16 januari 2018

snelheid hornhuizen 15 januari 2018

Tijdens mijn rondje silhouetten tekenen in de noordwesthoek van Groningen word ik regelmatig overvallen door een hagelbui. Dan is er geen silhouet te zien en moet ik dus gewoon even wachten. Het duurt allemaal niet zo erg lang, en voor ik het weet is er dan weer een heel stuk blauwe lucht te zien. Geweldig, ik houd er wel van, van die woestheid. Vanuit de auto dan.

Ik besluit de tijd nuttig te gebruiken en schetsen te maken van de lucht. Het gaat allemaal zo snel dat ik nog echt snel moet schetsen ook. Vooral het noteren van de kleuren duurt veel te lang. Vandaar dat ik thuis niet meer precies weet wat ik moet schilderen en tot hoe ver. Ik moet dus de kleuren preciezer opschrijven per vak, want anders worden al mijn luchten ongeveer hetzelfde. Vervolgens gum ik alles uit en schilder met grote vaart de lucht in met heel natte aquarel. En dan maar afwachten.

Het papier krult op, natuurlijk. Het boekje kreunt, maar zo’n schetsje als dit geeft toch aardig weer wat het sfeertje was.

Wintersilhouet, Warffum, woensdag 10 januari 2018

wintersilhouet warffum 10 januari 2018

Ik ben aan een nieuw project begonnen: het vastleggen van het wintersilhouet van alle Noord-Groningse dorpen. Veel dorpen hebben een prachtig silhouet in de winter, met kale bomen en boerderijen in de polder. De kunst is om elk dorp zo kenmerkend mogelijk weer te geven. Dat begint meestal met een kerk, en vaak ook een oude molen. Dan de grootste schuren en boerderijen, en bijzondere dingen zoals windmolens. Het is vaak een hele toer om niet alleen de beste plek te vinden, maar ook steeds op ongeveer dezelfde afstand. Voor de dorpen die ik nog niet zo goed ken, kan dat behoorlijk lang duren, en rijd ik meerdere malen rond het dorp.

Ik werk vanuit de auto. (Hoezo lui? Je denkt toch niet dat ik met dit weer buiten ga zitten om heel gedetailleerd te tekenen met een Micron-pennetje 005?). Dus ik zit in een warme auto met alle spullen op de bijrijdersstoel naast me. Omdat ik achter het stuur zit, is het een beetje manoeuvreren met mijn boek van Derwent, dat maar liefst 45 centimeter breed is. Het plan is dat ik meteen alles definitief teken, dus dat moet ter plekke en dat kost veel concentratie. Ik doe tien minuten over het wennen aan de plek, wennen aan mijn spullen, aan de vogels die heen er weer vliegen. Voor mij is tien minuten vrij lang.

Vervolgens doe ik een half uur over een tekening. Eerst zet ik een paar punten met potlood: bijvoorbeeld de hoogste boom en de breedte van het landschap. Dan begin ik in het midden bij iets bijzonders. En zo werk ik linksaf en rechtsaf al krabbelend met mijn pennetje. Het resultaat is heerlijk, vind ik, want elke tekening wordt compleet anders, terwijl het toch duidelijk een serie is. Een omvangrijke serie. Nog veertig dorpen te gaan.

Menkemaborg, Uithuizen, dinsdag 26 december 2017

menkemaborg uithuizen 26 december 2017

Tweede Kerstdag. De Menkemaborg zou helemaal verlicht zijn met echte kaarsen en op het kabinetorgel zou Hans Nomen spelen; onze dorpsgenoot. Volgens de krant en de flyers. Ik ben er geweest om een uur of drie, toen het nog niet helemaal donker was, maar al wel erg sfeervol. En druk.

Je kunt de kamers niet in, maar ik had gehoopt dat dat vandaag wel zou mogen. Ik voelde me tenminste een beetje teleurgesteld. Het was dus turen vanaf de kleine plek bij de ingang achter het rode touw. Gelukkig kon ik een beetje tegen de deurpost leunen om te schetsen. Opeens scheen er een dikke straal zon door het hoge raam op alles wat goud was en de pijpen van het orgeltje begonnen te stralen. Dat wilde ik onthouden en thuis proberen weer te geven. Mooi sfeertje, terwijl je ook nog mooie muziek hoort. (Eigenlijk doe ik aan mindfullness, maar dan in een paar seconden). Een meneer en een mevrouw naast me keken mee in mijn boekje en we raakten aan de praat. Over schetsen, over essentie en snelheid. En het belangrijkste: over herinneringen. Want dat is mijn eigenlijke doel. Dat ik later als ik groot ben op mijn stoel achter de geraniums zit te mijmeren over die mooie middag in december.

Omdat tussen Hans en mij een mijnenveld van beveiliging lag, heeft hij me op afstand toestemming gegeven voor het publiceren van deze schets. Waarvoor dank.

Langstaartglansspreeuwen, Warffum, vrijdag 15 december 2017

langstaartglansspreeuwen warffum 15 december 2017

Kampioenschap van de Nederlandse Bond van Vogelliefhebbers afdeling provincie Groningen in de Op Roakeldaishal te Warffum. In onze grote danshal stonden rijen kleine kooien, zo’n 3 boven elkaar met tl-lampen erboven. Langs alle wanden, maar ook dwars erop, zodat er honderden vogels te zien waren. Allemaal op soort bij elkaar, en een groot rozet voor elke winnaar. In het midden van de ruimte twee grote kooien met mooie struiken en takken erin. In één van de kooien bleken bij nader inzien glansgroene spreeuwen te zitten.

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Wat een prachtige soorten allemaal, en alles wat ik hoopte te zien was er. Goudamadines natuurlijk, zebravinkjes, prachtrosella’s, halsbandparkieten en duifjes. Heerlijk. Ik had natuurlijk voor de zekerheid mijn schetsboekje meegenomen, maar niet de kleurenkaartjes. Nou was dat ook geen doen geweest, om voor elke kooi met die kaartjes te klooien. Maar het resultaat is dat ik thuis te weinig informatie had. Bruin…ja. Wat bruin? Hoe bruin?

Het allermooiste waren de langstaartglansspreeuwen. Wat een naam. Superslanke vogels met een enorme staart, in de kleuren paars, groen en blauw: maar allemaal in een metallic-uitvoering. In eerste instantie zie je een lange, donkere, slanke vogel met een iets kromme dunne snavel, maar als je dan een tijdje staat te kijken zie je opeens puur paars in zijn staart. En groenblauw op zijn rug. Helemaal geweldig. Ik heb ze getekend door van vier vogels in aparte kooien één model te maken. Ze waren zo beweeglijk dat het veel energie kostte. Ik vroeg een paar mannen die naast de kooi zaten of die vogels van hen waren. Dat niet, want ze waren veel te duur.

Eureka, atelier, vrijdag 8 december 2017

eureka warffum 8 december 2017

Gisteren mijn kleine bruine tekenboekje over onze dikke wit-rode poes Percipio nog eens doorgebladerd. Vorig jaar heb ik regelmatig schetsen van hem gemaakt als hij op de cursustafel lag onder een stel halogeenlampjes. Hij vond het allemaal prima, en bleef meestal de hele avond keurig stil liggen. Op dat bruine papier is het een feest om hem te tekenen. Aan de andere kant van hetzelfde boekje was ik ooit begonnen met mijn andere kat, cyper Eureka. Ik heb alle kleuren uitgezocht met nummers erbij, dus die kan ik zo grijpen. En een paar keer heb ik geprobeerd hem te schetsen, maar hij houdt niet van model liggen. Hij is iedere keer weg als ik een half oor af heb.

En vandaag ging hij midden op de tafel zitten, keek mij steeds aan en miauwde. Ik was met andere dingen bezig, dus praatte alleen in het voorbijgaan tegen hem. Tot ik het eindelijk begreep en mijn kleurpotloden ging halen. En waarachtig, hij bleef zowaar vijf schetsen lang liggen, en ik kon hem helemaal rustig bekijken. Een wonder. Ik viel vooral op de kleurtjes in zijn ouder wordende haar, waar blauw en donkerrood in zit, en wat grijs is als het uit elkaar staat, zoals op zijn schouders. Aan zijn oor zijn de overblijfselen te zien van het verdedigen van zijn nieuwe tuin hier in Warffum.

Terwijl ik aan het tekenen was stond de radio aan, en hoorde ik enthousiaste berichten over sneeuw in Hilversum! Sneeuw? En ik weet van niets? Ben ik daarom naar Groningen verhuisd?