Grasanjer, atelier

Grasanjer, atelier, vrijdag 29 juni 2018

grasanjer

Vorig jaar was ik in de Hortus van Haren en toen viel ik als een blok voor de geweldige grasanjers die in de rotstuin groeien. Vooral de soort met een diep roodpaars hart vond ik prachtig. En de geur bracht me een paar duizend kilometer verderop naar de Pyreneeën en jaren terug. In een enorme weide vol met prachtanjers liep ik met mijn twee kleine dochters. Ik zal het nooit vergeten, die bedwelmende, zwaarzoete geur. En wat een variatie aan kleurtjes tussen hardroze en wit.

Dit jaar wilde ik hem tekenen en vroeg toestemming aan de Hortus om een exemplaar te plukken. Dat was best als ik me wilde melden. Het kwam er een tijdje niet van en toen ik toch uiteindelijk naar Haren ging, waren ze bijna allemaal uitgebloeid. Op één na. Ik heb hem laten ruiken aan de baliemedewerksters.

Volgend jaar beter. Dan ga ik een groot portret van ze maken met fantasieën en ontwerpen erbij. Kan ik me nu al op verheugen.

Op Roakeldais, Warffum

Op Roakeldais, Warffum, donderdag 28 juni 2018

op roakeldais

Op Roakeldais betekent ‘Op goed geluk’. Het is een jaarlijks terugkerend internationaal dans- en muziekfestival, waardoor heel Warffum een paar dagen op z’n kop staat. Dansgroepen en musici logeren bij de bewoners van het dorp, maar ook van de omliggende dorpen. En ze komen uit alle delen van de wereld: Colombia, Mexico, Ghana, Amerika, Indonesië, Moldavië, Rusland en nog meer. Ze voeren traditionele dansen uit, maar ook heel moderne, en de kostuums zijn een genot om te zien.

Moeilijk te tekenen, dat wel. Vandaar deze Moldavische rijdansers, die staan redelijk stil en bovendien doen ze allemaal hetzelfde, dus je kunt van de één op de ander verder tekenen. Ze hebben zandkleurige kostuums die prachtig geborduurd zijn met rode steekjes. In het diepzwarte haar van de dames een felrode strik. De jongens dragen een koddig mutsje, dat je eerder bij Kees Verkerk zou verwachten.

Sebastiaan is een jonge danser. Hij werd geïnterviewd door de gastvrouw, die van hem een knuffelmoldaviër maakte. Een soort retriever.

Rijpe oogst, Wageningen

Rijpe oogst, Wageningen, dinsdag 26 juni 2018

rijpe oogst

Opeens was ik in Wageningen. Ik kom er oorspronkelijk vandaan en mijn man heeft er in een kunstcommissie gezeten. We zouden daar een try-out van een kunstproject bijwonen, en omdat we zouden overnachten bij vrienden, was het de reis meer dan waard.

De try-out was een succes, dus het project gaat door. Maar wat ik het grootste succes van gisteren vond, was het huis van deze vrienden in Wageningen. Tijdens het ontbijt heb ik alles heel zorgvuldig zitten bestuderen. De kleuren licht-zeegroen en donker bordeaux zijn de basiskleuren die overal terugkomen. Samen met een heel subtiel strookje goud soms. Verder zag ik heel veel donker-okergeel, een heel warme kleur, die me deed denken aan rijpe oogst. Deze kleuren komen door het hele huis terug, vooral het zeegroen. Maar het huis ademt niet de sfeer van designers, integendeel, het is een warm en heel gezellig kunsthuis van mensen die kunst maken en verzamelen, boeken (heel veel boeken) schrijven en lezen en vrienden uitnodigen en lekker eten en drinken. Zo’n huis als in de betere films. Overal staan beeldjes uit allerlei landen, prachtige kunstobjecten, schilderijen, foto’s, maar ook een gek knalroze voorwerp dat ik niet kon thuisbrengen. En een jukebox, middenin de kamer. Dus geen bedacht design, maar ontstane verzamelingen, organisch in het huis gegroeid. Ze gaan er niet prat op, pronken er niet mee. Een levend huis om in te leven.

Dank voor deze mooie ervaring. Het deed me denken aan het huis van mijn tekenleraar vroeger, het huis van mijn inspirator in Ruurlo, het huis van mijn schoolvriendin vroeger. Huizen van mensen die geïnteresseerd zijn in mooie dingen en zich ermee omringen.

Frederick Franck

Frederick Franck, dinsdag 13 juni 2018

Frederick Franck

Deze week had ik twee cursisten die een verblijf van twee dagen in Warffum combineerden met cursus in mijn atelier.

De les begon met het bewerken van een zwart vierkant boekje. De buitenkant werd beplakt met knipsels uit mijn archief op kleur. Dit doe ik om het boekje persoonlijker te maken, maar ook om te laten ervaren hoe je makkelijker keuzes kunt maken. Daarna een les over de Mierenwandeling als methode. Met een vrij langzame wandel-mier om te beginnen, maar later een mier met fietsondersteuning. Je verzint het niet. Het blijft een vondst en een lollige methode die mensen aanspreekt, en wat belangrijker is: het is meditatief en werkt uitstekend om geconcentreerd te blijven. Het is eigenlijk precies wat ik al die jaren heb bewonderd bij schrijver/tekenaar Frederick Franck en wat hij me adviseerde in een lange brief: ‘Je hebt het, maar vind je eigen woorden’. En die heb ik dus gevonden: een methode die heel goed bij mij past, met humor, maar intussen bloedserieus.

Het resultaat is een impressie van het landschap, gemaakt op een oosterse manier, maar in je eigen handschrift.

Foutje, atelier

Foutje, atelier, woensdag 30 mei 2018

foutje 30 mei 2018

Ik werk al een aantal dagen aan mijn nieuwe projecten. Dat zijn er meteen drie tegelijk natuurlijk: ten eerste portretten van interessante planten, met ontwerpen en kalligrafie erbij, ten tweede combinaties van twee wilde planten op een groot vel, en ten derde een heel groot werk met alle bloemen uit mijn eigen tuin die ik op dit moment zie bloeien. Geen schetsboekjes. Ik heb sterke behoefte aan nieuw, ingelijst werk, en vooral veel planten.

Dus zit ik de hele dag aan mijn tekentafel. Af en toe een kop koffie, even een boodschap doen, even in de tuin zitten en dan weer verder. Heerlijk.

Hoewel… Na zo’n hele dag intensief en heel gedisciplineerd werken zit ik even uitgebreid naar het resultaat te kijken. Even genieten van wat ik gemaakt heb, en beoordelen of het wel genieten is. En dan ontdek ik een fout. Ah, nee! Heb ik een schrijffout gemaakt in de Latijnse naam. Terwijl ik de hele naam gespeld en al voor me had liggen. Speciaal omdat ik weet hoe snel je een fout maakt met kalligraferen. Ik weet het wel: het ging zo lekker dat het vanzelf uit mijn penseel vloeide….. en dan controleer je niet. Nou ja, ik maak wel een nieuwe.

Spetters, Warffum

Spetters, Warffum, woensdag 16 mei 2018

spetters 16 mei 2018

Gisteren was ik terug in de omgeving waar ik opgroeide. Ik keek uit op de kerk van Dodewaard met een oude strang ervoor. Dat is een oude zijstroom van de rivier de Waal, die ooit buiten zijn oevers is getreden. Vroeger was dat eng, nu heet dat ‘Nieuwe Natuur’. Het is een heel mooi stukje Betuwe.

De dijk is bezaaid met bloemen: fluitekruid, scherpe boterbloem, af en toe een pluk dagkoekoeksbloem, heel veel bloeiende grassen, kruipende boterbloem en wede, een zeldzame kruisbloemige waar men vroeger blauwe textielverf van maakte. Mijn oude vrienden. De vreugde van het weerzien vertaal ik met spetters over de schets heen.

Terwijl ik vandaag in mijn atelier probeer dat beeld van gisteren te schilderen, zit Siep (de poes) tussen mijn aquarelbakje en mijn borst op tafel. Niet de meest handige plek. Af en toe krijg ik een dreun tegen mijn hoofd omdat hij aandacht wil. Als hij zelfs in de achterkant van mijn penseel gaat bijten, wordt het me te gortig en pak ik zijn lievelingsdoos, waar hij uiteindelijk tevreden in gaat liggen. Op aaiafstand.

Vrede , Warffum

Vrede , Warffum, zaterdag 5 mei 2018

vrede 5 mei 2018

Het is fantastisch weer, droog , zonnig en wolkenloos. Daar hebben we maanden naar verlangd. We zitten in de net aangelegde tuin te kijken naar de kerktoren. De vlag die daar uithangt hangt half op de toren omdat de wind uit het oosten komt. Als ik hem aan het einde van de middag wil tekenen, is hij opeens weg, dus doe ik hem maar uit mijn hoofd. De kleuren weet ik wel zo’n beetje.

Maar de reden dat ik mijn schetsboekjes erbij haalde is dan ook een andere: de zwaluwen zijn terug! Men zegt dat ze in Zuid Afrika overwinteren en daarna weer helemaal terugvliegen naar Warffum. Heerlijk dat ze weer terug zijn en straks weer gaan schreeuwen tijdens hun rondjes om de kerk. Alleen, waarom zou je terugkomen uit Zuid Afrika? Ik zou daar mooi blijven, prachtland, prachtige natuur.

Enfin, gewoon een heerlijke middag in de zon. Om ons heen honderden pluizen van de wilg, zodat het lijkt of het sneeuwt. Poes op tafel, wijn in het glas, vrede.

Aardappels poten, Breede

Aardappels poten, Breede, maandag 23 april 2018

aardappels poten 23 april 2018

Ik kreeg een voorstel om na een introductie de aardappelteelt te gaan schetsen bij een boer in de buurt. Ik stelde me vanmorgen voor en werd verwezen naar het land. Fietsen over de droge hobbelige Groningse klei, en ik had nog wel speciaal laarzen aan gedaan. Gympen was handiger geweest.

De boer in kwestie stapte van de trekker, ontving me heel hartelijk en legde uit wat hij zoal aan machines had. Want het was allemaal zijn eigen bezit. ‘Het heeft niet zo’n zin om collectief machines aan te schaffen’, zei hij, ‘omdat iedereen ze allemaal tegelijk nodig heeft’. Het begint met een reusachtige trekker, waarvan de wielen minstens 1.85 zijn, want ze komen tot mijn kruin. Enorme banden met een gele wieldop, waar een kind in zou kunnen liggen. Dan heeft hij een knalblauwe eg, een rode vorentrekker, of hoe heet zoiets, en een oranje transportband die de piepers uit de grote voorraadwagen in de pootkar hobbelt. Een geweldig gezicht.

De boer ging aan zijn werk en ik kon op een plekje langs de kant het geheel mooi bekijken. Wat me opviel was het verschil in kleur van de rauwe akker, de akker met keurige dijkjes en de uiteindelijke bergjes met aardappels. Witachtig, kaneelbruin en donkerbruin. De door de één strak getrokken dijkjes worden door de volgende machine meteen om zeep geholpen door aardappels te planten met water en meststoffen er bij. Klaar. Een uurtje later en ik had het hele schouwspel gemist.

Texturen en structuren, atelier

Texturen en structuren, atelier, woensdag 28 maart 2018

texturen en structuren 28 maart 2018

Het regent de hele dag. Vanmorgen viel het nog mee, dus ben ik een rondje door de kerktuin gelopen en wat me opviel is hoe groen alles al is. Het blad van de daslook vooral maakt de hele bodem licht frisgroen. En overal voorjaarsplantjes die open gaan zodra er zon is. Maar vandaag dus niet.

De les van gisteravond lag nog op tafel. Die ging over texturen en structuren, en de voorbeelden lagen er ook nog. Dus ik heb de bladzijde in mijn lesboekje maar verder uitgewerkt. Altijd leuk om met alleen een simpel potloodje prachtige vormen en ribbels te toveren.

Bij texturen is het belangrijk vooral de huid van een zaad of plant weer te geven. Voelt het zacht aan? Lijkt het zacht, maar voelt het ruw? Voelt het prikkelig of juist harig? Wat je voelt met je vingers moet je kunnen zien in de tekening. Stofuitdrukking heet dat in vaktermen. Dat is nogal een moeilijk probleempje, dus geef ik les in soorten haartjes en hoe je die kunt maken. Heel leuk.
Structuren zijn de groeivormen van een zaad. Vaak spiralen en ruitpatronen. De kijker moet kunnen zien dat de tekenaar het begrepen heeft en uit zijn hoofd kan. Om dat te schetsen gebruik ik een rood potlood, waarna ik met gewoon potlood de details in kan tekenen. Ik heb het al een aantal keer gedaan inmiddels, maar het blijft leuk.

Natuurdagboek week 12, Warffum

Natuurdagboek week 12, Warffum, woensdag 21 maart 2018

natuurdagboek week 12 21 maart 2018

Er is niet zo heel veel veranderd deze week, en toch zie ik weer heel andere dingen. Mijn oog valt op de stam van de vleugelnoot, die prachtig gegroefd is en met een beetje licht al heel schilderachtig.

Terwijl ik staand aan het tekenen ben, zie ik pas hoe mooi de panden aan de Torenweg zijn, die links en recht van de boom doorlopen. Ja, en toen was ik dus de mooie details vergeten; het is een impressie, moet je maar denken. Wat zo geweldig hier is, is dat alle huizen anders zijn, met andere ramen, schoorstenen, balkons en daklijsten. Maar de kleuren van zowel de bomen als de huizen lijken allemaal van één schilder te komen. Dat maakt het zo mooi. Het dak van het kerkpand en de stammen van de bomen zijn lichtjes bedekt met dezelfde kleur groen. De kozijnen van de ramen, de sneeuwklokjes en de Taxus horen ook bij elkaar. En verder zie ik overal dat kleurtje wat bruin-oranje heet (RAL 2012) en wat de kleur is van de grond, de akkers, en de muren van de huizen.

Mijn tweede voorjaar hier. De winter was heftig. Het is nu dezelfde tijd als toen we vorig jaar hier voor het eerst rondliepen. De sneeuwklokjes bijna uitgebloeid en het speenkruid in aantocht.

Top