Insecten, Leens, 4 mei 2017

DoeZoo leens 4 mei april 2017

Insectenwereld ‘DoeZoo’ in Leens is een met veel liefde opgezet museum/dierentuin van kleine dieren. Geweldig, dat er zo’n plek is. Ooit had ik dat in Londen ook gezien, bij het Museum of National History. Daar zijn nu alle insecten opgeslagen ‘in stock’ en staan de grote wandelgangen en zalen vol met dinosaurussen en bijbehorende knuffels. Volgens mij is dat precies het verkeerde signaal. Kinderen trekken met grote uitgestorven dieren, want ‘daar houden ze van’. Eerlijk gezegd was ik tijdens mijn eerste bezoek aan DoeZoo ook teleurgesteld, toen ik zag dat ieder kind met een slang op de foto mocht. Dat leek me een sensatie die niet zo past bij insecten. Vandaag bleek dat dat slechts een onderdeel is van het programma, dat er op gericht is om kinderen te leren dat elk dier een individu is.

Dit museum is van een geestverwant. Iemand die zich geen bal aantrekt van wat iedereen er van vindt, maar gewoon een insectenmuseum begint. Net als ik destijds het Vindselmuseum. Een natuurliefhebber/bioloog die vindt dat kleine diertjes er ook mogen zijn, zoals ieder dier. Ontwikkeld met alle liefde en inzet die hij in zich heeft. Simpel, met charmante oplossingen en natuurlijke middelen. Ik was er al op gevallen toen we hier nog niet eens woonden, en toen al nam ik me voor om al die diertjes te gaan tekenen.

Het liefst had ik een aparte tafel gehad in een kamertje waar ik al die insecten mocht natekenen. In de praktijk moest ik het doen met slecht licht en een onhandige blik in de lades. Vandaar dat de eerste kevers overdwars op het papier staan. Ik durfde er nog niet goed voor te gaan zitten. Misschien dat ik het nog eens voor elkaar krijg om al die vlinders in alle rust na te tekenen. Ik ben er vandaag in ieder geval vier uur geweest.

Hagelluchten, Noordpolder-West, 27 april 2017

Noordpolder-West 27 april 2017

Je leest het goed: ik zit op Koningsdag in m’n eentje in de polder. Met mooie klassieke muziek (Cesar Franck!) en in de auto, maar toch: geen kleedjesmarkt vandaag vanwege de slechte weersvoorspelling. Toen ik wegging had ik nog geen idee waar ik heen zou gaan. Eerst maar es de straat uit. Van daaruit kun je kiezen, rechts naar Usquert, links naar Baflo. Ik aarzelde even en dacht toen aan Rita Verdonk die gisteren weer eens te zien was op televisie, en ik ging rechtdoor.

In een mum van tijd sta je in de polder. Wat is dat toch een rijkdom. Niet een beetje een weitje, maar een immense polder met hier en daar een boerderij, af en toe een gek bruggetje, bomen om een hoeve heen, en lucht, heel veel lucht. Het geeft me een gevoel van geluk en een enorme opluchting alsof ik een vogel ben die eindelijk weer voluit mag vliegen. Zoals de bruine kiekendief die ik een tijdje heb zitten schetsen.

Dus wordt die lucht vandaag mijn onderwerp. Vijftig tinten grijs. Gelukkig heb ik mijn kleurenkaartjes bij me, zodat ik heel precies kan kijken welk grijs het nu allemaal is. Tussen het werken door maak ik even een schetsje van het beeld in mijn achteruitkijkspiegel. Het is zoals ik leef: ik ben me op de achtergrond bewust van de NAM en wat ze allemaal aan het doen zijn hier in Groningen, maar ondertussen teken ik luchten.

Schetsdagboek, Noordkaap, 19 april 2017

Noordkaap 19 april 2017

Mijn eerste echte schetsdagboek in Groningen. Dan maar meteen ook naar het uiterste noorden, het laatste puntje van het vasteland: de Noordkaap. Echt waar: er staan richtingaanwijzers met de tekst ‘Noordkaap’ en een afbeelding van een camera. Maar eerst kom je door Uithuizen, en dan door Uithuizermeeden, waar je al nooit van z’n leven dacht te komen, dan door Hefswal en vervolgens staan die bordjes er weer. Het lijkt dus te kloppen. Steeds denk je de laatste boerderij te passeren, maar dat blijkt niet de laatste. Vervolgens ga je recht op de windmolens van de Eemshaven af. Kan niet echt mooi zijn, denk je dan. En dan draai je weer naar het westen, waar het groen is met boerderijen. Soms ga je een hellinkje op door een coupure in de dijk. Maar boven gekomen zie je een volgende polder. Ik moet er nog steeds aan wennen. Dat komt door de Noordhollandse duinen die ik gewend ben: duin op en je ziet de zee, bruisend en woest. Nou, hier is geen zee, alleen gras. Dat overkomt je hier drie keer. Tot je eindelijk een doodlopende weg inslaat met nog meer polder en aan het eind de echte zeedijk. En OVER die dijk:…..DIT. .Al goed, mij hoor je niet meer.

Het is wel even organiseren om op een wad met harde wind te schetsen. Het gele stoeltje, dat ik altijd bij me heb, hangt in mijn rechterhand horizontaal in de wind. Een potlood kun je niet even op de grond leggen zoals ik gewoonlijk doe. In een mum van tijd ligt het bij de horizon. Maar ik was op alles voorbereid, handschoenen met vingers, windklemmen, dikke kleren, dichte tassen, kleurenkaartjes.

Het was heerlijk. Terug in de auto zag ik in de spiegel een woest, verwaaid rood hoofd. En dat hoofd voelde zich strontgelukkig. Terug naar mijn heerlijke huis in een warme auto met klassieke muziek.

Welkom, Uithuizerwad, 28 maart 2017

Uithuizerwad 28 maart 2017

Op zondag zijn we verhuisd naar Warffum. Op maandag zijn we teruggereden naar Amersfoort om het huis schoon te maken. Daarna weer naar Warffum voor onze eerste nacht daar. Een ruim huis – vol verhuisdozen – met een grote, lege tuin.

Omdat ik graag zo snel mogelijk een tuin wilde aanleggen, had ik bij mijn lievelingskwekers in Amersfoort een hele vracht struiken gekocht. Die had ik eerder alvast meegenomen naar Warffum. Dus dinsdag heb ik een hele strook beplant met wintergroene struiken, zodat het geheel er al aardig begroeid uit zag. Zelfs na al het werk van de verhuizing had ik energie voor tien om te spitten en te slepen. Dat verbaasde me niets, want hier had ik jaren naar verlangd. ‘Ik ken niemand bij wie de tuin eerder klaar is dan het huis’, zei mijn dochter.

Tussendoor zijn we even naar het wad gereden. Daar, zittend op de dijk, hadden we een adembenemend uitzicht op kwelders in allerlei mooie pastelkleurtjes. Natuurlijk had ik helemaal niets bij me: geen papier, maar ook geen balpen. Terwijl we daar zaten, realiseerden we ons hoe stil het hier is. We keken elkaar gelukkig aan. Toen begon er in de verte een kabbelend geluid en opeens vlogen er duizenden ganzen op. Ze vlogen met een enorm kabaal recht over ons heen naar een meertje achter de dijk. Daarna was het weer stil. Het was een heel indrukwekkend gezicht en geluid. We beschouwden het als een heel warm welkom.

Verhuizing, Amersfoort, 14 maart 2017

verhuizing 14 maart 2017

De verhuizing gaat beginnen. We hebben inmiddels de sleutel van ons nieuwe huis en we hebben een plan voor de verbouwing en verhuizing gemaakt. In Amersfoort staat mijn hele verzameling natuurvoorwerpen klaar om te verhuizen. Het was een enorme klus om alles zorgvuldig in te pakken, omdat veel dingen heel kwetsbaar zijn, maar het is gelukt. Morgen huur ik voor de eerste keer een busje om mijn kabinet naar Warffum te vervoeren. In Warffum hangt inmiddels een kleine affiche op de deur van de winkel met een voorproefje van wat komen gaat.

Poes Siep vindt het allemaal best. Zolang er warme lampjes op tafel staan ligt hij heerlijk in zijn mandje. Dozen of geen dozen.