woensdag 12 februari 2020

Een storm van naam trekt over Nederland. Ik moet zeggen dat we niet helemaal rustig geslapen hebben in een huis van 1860 dat piept en kraakt en waar de etalage bestaat uit een enorm enkelglas raam. In gedachten zag ik al mijn werk nat en de rest in grote windkolken door het atelier waaien. Stel je voor: al die mini-vaasjes met mooie kwetsbare dingen….zo’n gedachte kun je het best proberen uit je hoofd te zetten, nadat je toch eerst maar even de etalage leeg hebt gehaald.

De workshop ‘Takken tekenen’ kwam dus op het juiste moment. Ik had al een rondje door het dorp gemaakt op zoek naar mooie takken met bladknoppen, en het liefst veel verschillende soorten. Ik weet dat plataan en walnoot het mooist zijn, maar die kon ik niet vinden. En dan eigenlijk ook nog in vijfvoud, voor iedere deelnemer één. Ik vond het een geslaagde workshop en ik kijk alweer uit naar de volgende.

In de kerktuin stuitte ik ’s middags op een tak die prachtig dwars over het pad lag. Die heb ik op de linkerpagina geschetst. Daarna ben ik op een beschut plekje tegen de kerk aan gaan zitten en heb de grote vleugelnoot getekend met zijn prachtig gegroefde stam. Daarna terug naar het atelier met de enorme tak van vier meter, want even doorbreken lukte vreemd genoeg niet.

woensdag 5 februari 2020

Ohhhh, zon en een blauwe lucht en geen wind. En drie graden.

Ik zwerf door de kerktuin, maar het is van alle kanten zo prachtig dat ik met open mond sta te kijken. Dit is gewoon waar ik woon, wat een weelde. Ik ben nog steeds verbaasd over zoveel moois zo vlak bij mijn huis.

Ik probeer te zitten op een randje bij de trap, maar krijg al gauw pijn in mijn achterwerk, dus besluit ik tegen de grote kastanje aan de Torenweg te gaan zitten. Meteen ruik ik de sterke geur van het daslook, dat met sappige bladeren overal staat. Voor me tientallen aconieten in knop en sneeuwklokjes zo ver je kunt kijken. Overal spruiten van de blauwe hyacinten die straks komen, grijze bladeren van narcissen en verse bladeren van bosgeraniums.

Wat me het meest opvalt is de schaduw op de kerk. In deze tijd van het jaar kijk je door de takken heen en geven ze een prachtig schaduwpatroon op de muren. Dus teken ik de ramen en de muur, die heel zacht creme van kleur is. Af en toe trekken de kauwen mijn aandacht. Ik zit een tijdje omhoog te kijken naar de toren, maar ik denk dat ze allemaal binnen in de toren zijn. Misschien om nesten te maken. Het is een gezellig gekakel daarbinnen, alsof er een overdekte markt is.

Verder piept en zingt er van alles om me heen. Lastig hoor, als je wilt tekenen.

En intussen zijn alle aconieten open gegaan en stralen in de zon.

woensdag 29 januari 2020

Na enig twijfelen begon ik de tekening met de zijkant van de kerkmuur, omdat ik vorige week de andere kant had getekend. Beginnen met de verticale lijn en dan verder 'borduren'. Naast de leuke straatlantaarn zag ik een heel donkere lucht, maar die heb ik verdrongen. Bovendien moest ik op die plek van mijn bladzijde nog een etiketje tekenen voor datum, temperatuur en weer.

Ik viel weer op de mooie geknotte lindes. En op de vele sneeuwklokjes die nog met hun kopjes in de lucht keken. Blind, want nog met hun ogen dicht. En de winteraconieten. En de uitkomende naaldvarens. Er is altijd genoeg te zien.
En toen was ik aangeland bij de ramen van de kerk en besloot ik de blokken aan de zijkant te tekenen, en het perspectief van het raam te bestuderen.

Ik kon nog net een paar bloemetjes grijpen, want toen kwam er toch een stortbui.... ik moest rennen naar huis; blij dat ik vlakbij woon.

Toen heb ik de lucht uit wraak toch maar even indigo gekleurd.

woensdag 22 januari 2020

Vanaf deze week maak ik weer elke woensdag een column.

Het onderwerp is de kerktuin van Warffum. Rondom de grote Sebastiaankerk op het hoogste deel van onze terp ligt een tuin met enorm grote bomen. Er staat een grote bruine beuk, een enorme kastanje en een paar grote vleugelnoten. Imposant. En dat op nog geen 1 minuut van mijn atelier.

Tussen die bomen bloeit vooral veel in het voorjaar als de bomen nog kaal zijn. Dan kan de spaarzame voorjaarszon de bodem raken en de bolletjes verwarmen. En meteen bloeit alles uitbundig. Je vindt daar allerlei stinzenplanten, die ooit aangeplant zijn en nu verzorgd worden door een actieve tuinclub, die eens in de twee weken een ochtend in de tuin werkt.

Vandaag is het halfbewolkt en redelijk van temperatuur. Ik kan zonder handschoenen werken, wat al heel fijn is, en ik heb geen natte druppels aan mijn neus. Vandaag vallen de enorme stammen me op, en het silhouet van de kale lindes in de verte. Daar, tussen de toren en de Weem (de vroegere pastorie) is het mooiste stukje van Warffum, vind ik, zo uit een ansichtkaart gelopen. Dit mooie doorzicht is me niet eerder opgevallen vanuit dit plekje bij het einde van een kerkepad.

Wat me verder opvalt: een heel gezonde en stralende dagkoekoeksbloem aan de voet van de bruine beuk, verscholen tussen de dikke wortels en veilig voor de gure wind. Veel sneeuwklokjes zie ik met hun hoofd nog rechtop, verscholen tussen het blad. Maar in het atelier gaat zo'n bloem meteen open in een vaasje.

En vooral het mos. Oh, wat mooi is dat toch, overal; mos, en zo groen.

Collage, atelier, woensdag 31 oktober 2018

collage

Geen schets, geen tekening, maar plaatjes en teksten.

Het kost me moeite om het schetsdagboek vol te houden. Trouwe lezers zullen merken dat ik af en toe een week oversla. Hoe komt dat? Ik ben wat meer bezig met mijn eigen werk dan met het lesgeven en dus ook schrijven over tekenen. Aan de ene kant is dat praktisch, gewoon omdat er minder cursisten zijn, maar aan de andere kant is het ook een wens om meer werk te maken. Me te vernieuwen en uit te zoeken wat ik hier in Noord-Groningen wil. En wat ik wil is boeken maken, schrijven, tekenen, en nog eens tekenen en schrijven.

Ik wil hier alles vastleggen wat ik niet ken, wat ik mooi vind en wat me raakt. Op het gebied van de natuur, maar ook de architectuur en het landschap. Het eerste jaar heb ik me helemaal suf getekend aan een boek over het Hogeland, waar ik binnenkort serieus mee aan de slag ga. Daarna heb ik alle silhouetten van dorpen getekend die ik hier kon vinden. Ik heb een enorme honger naar tekenen. Ik dacht dat ik die al geblust had, maar het laait hier weer helemaal op. Daarnaast ben ik enorm fanatiek bezig met het aanleggen van een cottagetuin achter ons huis, waarbij mijn oorspronkelijke tuinbouwopleiding volledig tot zijn recht komt. Ik heb nog nooit zo’n grote tuin gehad waarin alles kan wat ik in mijn hoofd heb.

Het wordt nu winter. De tuin staat stil. De natuur ook, maar mijn hoofd niet. Ik wil schrijven, nieuwe dingen maken en tekenen. Boeken die ik half af heb eindelijk eens vervolmaken. Nieuwe ideeën uitwerken. Exposeren. Werk in opdracht maken.

Mijn schetsdagboek moet een tijdje wachten. En mijn lezers ook. Pauze. Ik weet niet voor hoe lang. Ik heb trouwens geen idee met hoeveel jullie zijn. Doe maar eens een berichtje.