Ransuilen, tuin

Ransuilen, tuin, donderdag 26 oktober 2017

ransuilen warffum 26 oktober 2017

Van de zomer wees onze buurvrouw ons op de ransuil die in de grote wilg achter onze tuin zat. Ik had er nog nooit één gezien, laat staan van zo dichtbij. Hij zat op een tak, dicht tegen de stam aan, en als ze niets gezegd had was het me volledig ontgaan. Ik was opgewonden over zoiets bijzonders. Later vertelden we dat tegen haar man en die zei: ‘Vorig jaar zaten er veertien.’ Punt. Verder niets. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Veertien? Nam hij ons in de maling? Tot we van de zomer met de buren onder hun berk zaten en iedere uil telden die uit de boom vloog. ‘Twaalf, dertien….het zal toch niet?’ Hij had dus gelijk! Ongelooflijk, en het is een doodgewone kleine berk.

Nu is de boom bijna kaal. Er zit nog wat bruingeel blad aan. Hier en daar zie ik nu heel duidelijk een uil zitten, roerloos. Tekenen gaat alleen van een foto, die ik leen uit een tijdschrift. Ik heb er plezier in om al die veren met grijs potlood weer te geven en ook nog diepte, textuur en kleur. Ik ben er nog lang niet mee klaar. Het is als een spannend boek, dat lees ik ook zo langzaam mogelijk; jammer als het uit is.

In de winter schijnen de uilen op dezelfde roestplaats te verblijven. Ik kan het me niet voorstellen: met z’n allen in een kale berk? Als het te erg wordt vraag ik ze binnen.

Ransuilen, tuin