Kwelderkoeien, Dijksterweg, Pieterburen

Kwelderkoeien, Dijksterweg, Pieterburen

Kwelderkoeien, Dijksterweg, Pieterburen, donderdag 15 juni 2017

dijksterweg pieterburen 15 juni 2017

Ik ga naar het wad. Daar is altijd wat te beleven. Nou, vandaag klopte dat zeker; ik zat nog niet op een plekje of ik hoorde allerlei geluiden: de harde wind, het gieren van de wind in een stalen landhek (klonk als een heus windorgel), blatende schapen, gillende meeuwen, het klaphekje van de parkeerplaats, leeuweriken, spreeuwen, scholeksters, en dat terwijl deze schets zo rustig is. Uitgestrekte graslanden zo ver als je kijken kunt, en in de verte een reepje zee.

En in de sloot voor me, die trouwens stonk, werd gesparteld van jewelste. Heel kleine visjes krioelden langs de oever en bewogen zich soms met hun zilveren buik naar boven. En dat is net alsof iemand je met een spiegeltje in de zon laat kijken. Het leidde allemaal enorm af.

Ik was niet rustig, en dat kwam niet alleen door al die zintuiglijke uitdagingen, maar ook door de harde wind, die het onmogelijk maakte te horen of er iemand aan kwam, en dat vind ik pas echt onprettig. Ik wil niet verrast worden door een jolige bewonderaar die ‘Picasso’ roept, en helemaal niet als het daarop nog niet lijkt ook.

Ik had dus mijn dag niet. Toen heb ik van ellende maar foto’s gemaakt, en aan de hand daarvan studieschetsen in de lucht toegevoegd. Nu heb ik gedaan wat ik mijn cursisten altijd afraad. Hoe ouder ze wordt, hoe soepeler haar regels.