John Dowland, Onderdendamsterweg, Warffum

John Dowland, Onderdendamsterweg, Warffum, 20 februari 2017

warffum 20 februari 2017

Vandaag was ik in Warffum. Eén overnachting en een hele dag om te schetsen. Dat was hard nodig, want al mijn innerlijke beelden kwamen uit de omgeving van Eenrum en Warfhuizen, twee dorpen die ik verkend heb omdat we er bijna zouden gaan wonen. Ik ben daar toen uitgebreid gaan rondhangen met mijn schetsboek om van alles vast te leggen. Als ik schets ben ik op die plek meer aanwezig dan als ik alleen maar kijk. Het voelt echt alsof er wortels op die plek groeien die altijd in de grond blijven zitten. Dat heb ik met elke schetsplek waar ik gezeten heb. Of het nu lang geleden is of niet. In Eenrum en Warfhuizen zijn er intussen een heel aantal van die plekken. In Warffum had ik er nog niet één. Na vandaag heb ik er elf.

Ik had pech. Het miezerde de hele dag. Ik vind slecht weer niet erg, kou niet, harde wind niet, maar regen maakt mijn papier onbruikbaar. Door de natte plekken pakt mijn pen niet.
Maar daar heb ik natuurlijk iets op gevonden. Ik parkeer mijn auto met de neus de goede kant op, installeer alle spullen op de bijrijdersplaats en schetsen maar. Radiootje op 4. Appeltje bij de hand.

Tijdens het verzoekprogramma op Radio 4 werd een stuk van John Dowland gespeeld omdat iemand twee druppels langs het raam zag biggelen. Daardoor werd ze herinnerd aan zijn ‘Lachrimae’. Een heel droevig, langzaam en prachtig lied, wat heel goed paste bij mijn wazige regenschets.

De ineengedoken fietser die voorbijkwam, zwaaide alleen met de vingers van de hand aan het stuur. ‘Moi’.