Ervaring, Oostvaardersplassen

Ervaring, Oostvaardersplassen, dinsdag 3 januari 2017

oostvaardersplassen 3 januari 2017

Dit Schetsdagboek gaat over ervaringen met schetsen. Het begint met mijn huis uit te gaan, en tegenwoordig bedenk ik meestal van tevoren al een plek waar ik wil schetsen. De Oostvaardersplassen vandaag.

Het is bewolkt, ietsje nattig, koud en winderig weer. Niet speciaal een dag om uren aan het water te zitten dus, maar ik waag het erop. Ik stel me een oever voor met uitzicht op heel veel water en lucht. Ik vind na lang rijden ( via Almere, wat niet handig is) een parkeerplaats langs de Oostvaardersdijk, volgens mij precies dezelfde plek waar ik ooit het kruiend ijs heb geschetst. Dat was een geweldige middag toen, steenkoud, maar wel met prachtige blokken ijs. Langs de parkeerplaats staat een sierrand van staal met opengewerkte vogelfiguren erin. Ik krijg een ingeving: als ik mijn schetsboek achter de figuren houd, kan ik ze door de gaten omtrekken. Grappig, ze worden alleen een beetje erg groot.

Aan de overkant van de dijk kun je met een trap naar beneden en ga je via een klaphek het riet in. Nee, je gaat het riet niet in, natuurlijk ga je het riet niet in, want dat is verboden; je loopt over een asfaltpaadje een onnodig lange slinger en komt uiteindelijk bij een halfronde vogelkijkhut, waar je wordt begroet door een tekst van Nico de Haan, de mededeling dat Europa dit betaald heeft en dat drie verschillende verrekijkerfabrikanten de hele zaak sponsoren. Ik had het kunnen weten! Ik zie een hoge wand van hout met hier en daar een rechthoekig kijkgat. Ik moet staan om iets te zien. En geen vogels natuurlijk. Hoezo ben ik boos? Ik ben niet boos, ik ben alleen teleurgesteld.

Ik besluit de situatie te nemen zoals hij is, niet mooier en niets anders. Ik teken dat wat er te zien is, en dat is best nog leuk, want ik ontdek lege zwaluwnesten vlak bij mijn hoofd. Maar daarna vind ik dat ik een kop soep verdiend heb, en ga naar het informatiecentrum. En daar is de natuur: boeken, beeldjes, knuffels, ansichtkaarten en natuurlijk de film van Ruben Smit.