Motje, Lange Duinen, Soest

Motje, Lange Duinen, Soest, dinsdag 31 augustus 2016

motje 31 augustus 2016

Na een paar heel drukke dagen was ik gewoon mijn Schetsdagboek vergeten. Dus ging ik woensdagavond naar de Lange Duinen in Soest om een net zo’n heerlijke tijd te hebben als laatst in Kootwijk. Het was schitterend weer, windstil, zonnig na een stralende dag en de zonsondergang leek mooi te gaan worden.

Ik tekende wat heide en bomen met potlood, maar het zag er volkomen futloos uit. Ik moet gewoon op een andere plek gaan zitten dacht ik na een half uurtje, dan gaat het wel. Op die andere plek dacht ik dat het natuurlijk lag aan het willen produceren, en ik liet het gaan (zogenaamd). Op weer een andere plek lag het nergens meer aan en raakte ik geïrriteerd. Mijn gedachten waren er totaal niet bij. Dat kan natuurlijk, maar het is confronterend als zo’n landschap alsmaar blijft herhalen: ‘aan mìj ligt het niet hoor….’

Ik gaf het op. Dan maar niet. En na een tijdje mokken zag ik een heel klein wit vlindertje voorbij vliegen. Het fladderde heel rommelig en onduidelijk tussen de heide door en was opeens weg. Ik ging naar de plek waar ik het had gezien en ontdekte het diertje aan de onderkant van een dennennaald. Dat vind je dus normaal helemaal nooit. Maar nu dus wel. Ik heb het bestudeerd en moest zelfs mijn bril afzetten om het goed te kunnen zien, zo klein was het. En ik was zelf ook helemaal weg en totaal van de wereld. Dat is nou precies waar schetsen over gaat. Vandaar nu een bladzijde uit mijn ‘Kleine beestjesboekje’.